When I grow up..

I love my job. Did I mention that already?
I know I am talking a lot about love lately. But I do, I love my job.

I am sure the people who know me cannot imagine me in a "teaching" kind of position. And certainly not loving it.
But I do. I do, I do, I do-o.
When I was little I used to dream about becoming a princess when I grew up. When I was about 8 or 9 years old that dream was not really abandoned, but I set more realistic goals for myself, me being practical as ever: flight attendant, hair dresser, professional swimmer, professional ballet dancer or astronaut. The sky is literally the limit.

As I got older my life's purpose became more and more unclear. Of course, I still had the princess thingy in mind but I had to have a back up plan in case that one failed.
Hmm.. I like the way I look. I mean, I do know how to put on some decent make up and throw a halfway decent looking outfit together. So I started to think along the line of hairdresser. Nah, too limited.
All-round stylist then? I could see the captions already:
'Jazz, stylist to the stars has released her latest perfume. A must have!'
Mweh.. That did not really do it for me.

Since my mother was a flight attendant for almost 10 years and has the most amazing stories of that time, I started to think along the line of "something" in tourism. "Something" yep, the perfect plan.
I enrolled in Tourism college in the hope that my life's purpose would reveal itself magically to me.
Not exactly. At first I wanted to become a buyer for one of the bigger tour operators, but then I found out you must have mad negotiating skills for that. * Think… Think… think real hard..* Yeah, strike that. I could not negotiate a good deal even if I was bargaining for my own sweet life.  So that's a big no-go.

In my senior year I did my internship in the sweet Caribbean where I could imagine myself becoming a General Manager for a big fancy pancy five-star resort. The upscale thingy. Hmm.. Maybe, sounds interesting.
Due to the lack of having a real plan I decided to extend my schooling career and went to Tourism university. Lucky me, I got to skip the first year due to my previous education.
There, the plan of moving to the Caribbean kept lingering in my mind, but the plan of becoming a GM, not so much anymore. And I still did not get even one step closer to becoming a princess.
Where is the fairy God mother when you need her? Or a long lost aunt that I do not know to inform me of my great-uncle that left me as heir to the throne of some unknown teeny-weeny island (in the Caribbean of course, I don't do Dutch islands)?
I bought several pumpkins, but none of 'em turned into beautiful glass carriages. And I refuse to kiss a stinking frog!
I don't want to become a princess that bad.

So I decided to abandon ship and become a diva instead! And that works perfectly for me!
I am not a pro like Prince or George Michael yet, but I'm fine just as the little Diva that I am.

Na, na, na, diva is a female version of a hustla

Of a hustla, of a, of a hustla

Na, na, na, diva is a female version of a hustla

Of a hustla, of a, of a hustla

-Beyoncé, Diva, I am… Sasha Fierce(2009)

Me? Diva? Yes honey. Not the fabulous kind, but the awesome kind. The one that can (read: must) walk around in high heels and can do "the eyebrow".
The who?

The eye. Brow.
You know you've got this friend who can give you a dead stare in the face and can raise just one eye brow without even breaking a sweat. And give you the sarcastic look.
Yep, that's it. And I am blessed to master this trait. It's my favorite!

But since I cannot make a living of being a diva, eyebrow-raising is not a skill I can add to my resume and I actually want to do something with my life, I just started a random job. It was fun, but as you can read in "Super Jazz en de sollicitatie" I grew tired of it and was ready for something new.
With that being said (and some difficult questions and a bit more sweaty arm pits... uhm palms) I got myself another job.
One I really liked.
Liked.
Yes.
Past tense.

Because Ms. Thing over here landed herself a promotion. A promotion which requires me to be very patient and explain stuff over and over again with the patience of a kindergarten teacher trying to prevent a child from eating Play-Doh.

One: I never in my wildest dreams thought that I would get myself a job like that.
Two: I never ever thought that I would actually enjoy doing it.
Three: I could have NEVER EVER EVER thought that I would be remotely good at it. Or so they say.
I did receive some compliments that really made my lil' ol' heart melt. Softie that I am.

All kidding aside; I basically never thought I was a people's person. I can be a people's person, but only when I have my moments. And my moments were very slim and rare. And this was known in a very early stage in my life. My mom decided not to speak to me for the first 15 minutes every morning. I was too grumpy. I also get grumpy when I am hungry. Which is often. Or when I am sleepy. Which is just as often. So basically I used to have some (yes, some) people's person moments.

Despite all the issues I do manage to keep my grumpiness to a minimum when I am in public. Makes me pretty damn proud of myself. As if I am an adult and can function as one should behave. And seeing my 'babies' do great in the big corporate world that is our office jungle, makes me even more proud. Of both myself and them of course.

I still keep the little flame called my princess dream flickering. Since Prince William is not as cute as he used to be and Harry not ready to commit, I found my own Prince Charming.(yes, really!!) Not one of royalty, but it will do just fine. Another thing I can cross off from the 'grown-up-to-do' list. I am on fire.
But still I am secretly hoping for my own fairy God mother or uncle to make me a real princess.
I know I am destined to be one!

Love,

Jazz.
 

Doetie het of doetie het niet?

Zuster heeft een hele leuke baan met geweldige benefits waar ze haar familie soms ook van laat meegenieten.

 

Zoals nu. Moeders en ik mogen meehoppen naar ons paradijsje in de Caribbean. Voor 48uur.  Niet lang, maar er is zon!

Zover is het nog niet, want de hippe mensen die bekend zijn met het fenomeen IPB weten dat het tot het laatste moment zeer spannend is of je mee mag. Of niet.

Voor die 3 mensen die onder een steen leven, of de pech hebben geen steward(ess)/piloot te kennen: met IPB mag je - voor een sterk gereduceerd tarief- meevliegen naar wherever! Mijn advies: wordt asap BFF met een steward(ess)/piloot/iemand werkzaam bij een luchtvaartmaatschappij!

 

Vanaf het moment dat wij de tickets hadden gekocht leven we in opperste spanning. Ondanks dat je je tickets hebt gekocht, is het nog geen garantie dat je daadwerkelijk mee mag. Dat hoor je pas bij de gate. Op moment van vertrek. Wanneer je je handbagage al hebt ingepakt (nee, meer mag niet mee, ja het was hel om in te pakken, maar daarover later meer) en met je goede gedrag om 04.15u bent opgestaan. Als je mijn verhaaltjes vaker hebt gelezen, weet je inmiddels dat vroeg opstaan echt niet mijn forté is. Dus dat was al een hele opgave!

Maar goed, het is voor een goed doel dus mij hoor je totaal niet klagen. As long as I get on that damn plane. Ik heb ook niet geklaagd toen meneer de taxichauffer bij het verkeerde (lees: niet bestaande) huisnummer stond te wachten. De goede straat, dat wel, maar rustig 10 minuten ergens staan wachten en het maar vreemd vinden dat er niemand staat te wachten. I guess dat ook hij geen ochtendmens is... Anyhow, meneer is er eindelijk en na een heerlijke vriendelijke, doch strenge sneer van zusterlief (met glimlach uiteraard) begrijpt meneer de taxi chauffeur dat hij maar even vort moet maken. We got a train and plane to catch!

Ik denk dat we best een verschijning zijn zo vroeg op het station: een vrouwtje strak in gekleurd pak met koffer en trolley, moeders en ik in meters wol gewikkeld (want het is koud) en ik natuurlijk met mijn prachtige hotpink Princess koffertje. Allemaal rennend (zus op heels, respect!) om die stomme trein te halen.  En nee, het was geen schattig gehobbel, maar meer 'run Forrest, run'! But okay we made it. Je denkt nu zeker dat ik het allemaal een beetje aandik, no I'm not. It's all real!

Eenmaal aangekomen op onze nationale luchthaven is het een kwestie van afwachten. Afwachten of er plek is. Het klinkt haast gemeen, maar je gaat hopen dat mensen -welke reden dan ook- hun vlucht missen. Je wenst ze eerlijk waar niets kwaads toe (echt niet!), maar gewoon dat zij niet vliegen en jij wel. Omdat zus gewoon moest werken en zich moest melden zouden wij elkaar vooral op de hoogte houden. Doetie het of doetie het niet?

Na ruim 2 uur op de luchthaven te hebben rondgedoold( ik moest ineens denken aan The Terminal..) kregen wij het verlossende woord; YES!

Yeah baby! Storm coming up? Sneeuw? Que? Sun, sun, sun!

Cause I'm leaving on a jet plane
Don't know when I'll be back again

- John Denver (1966)

Je kunt begrijpen dat ik daar, ter plekke, midden in de gate een vreugdedansje heb gedaan. Don't care about nobody, ik ga naar de zon b*tches! Excuse my language, really, maar ik ben blij( Churandy voice!) dus huppel ik vrolijk naar de security en begin daar nog vrolijker te strippen.
Alles uit? Dan doen we toch alles uit, geen probleem! Het wordt nog leuker als blijkt dat we in de sectie van zus zitten. She is gonna wait on me. Oh yeah. Voor iedereen die een oudere broer of zus heeft: IT FEELS GOOD! Real good! Stiekem was en ben ik ook wel een beetje trots op dr hoor, ze doet het echt goed.

Natuurlijk gaan we even een aantal familieleden opzoeken. Zij zijn zo gewend dat we 2, 3 weken blijven, dat ze heel verbaasd opkijken wanneer ze horen dat we maar 2 dagen nu blijven. In Nederland vinden ze je decadent, in het paradijs verklaren ze je voor gek. Could be, but don't care!

Ik geniet intens van elke minuut dat ik er ben en met elk zonnenstraaltje voel ik dat mijn batterijtje steeds weer wordt opgeladen. Oh the sweet, sweet joy! Oma's, tantes, nichtjes, ooms, we proberen iedereen te groeten. Een lieve tante heeft zelfs mijn 2 fav dishes gekookt! Kwijl!!

En terwijl ik bij oma trots van de weegschaal ben gestapt omdat ik ben afgevallen, werk ik doodleuk 2 volle borden weg. Don't care! In Nederland ga ik wel meer sporten. Het was toch al tijd om mijn sportschoolpas af te stoffen..

Okee, back to the handbagage thingy. Als IPB'er mag je dus alleen handbagage meeslepen. Wat voor mij dus mn fancy pancy hotpink Princess trolley betekent. Met mijn rugtas of course. Rugtas et moi zijn inseperable. Maar daar past dus niet veel in. Dus moest ik keuzes maken. Ik ben NIET goed in het maken van garderobe keuzes. Zeker niet voor de komende paar dagen in de stralende zon! Wil ik dan shorts aan, of een jurkje, of wie weet heb ik wel zin in maxi jurken (best invention ever!), of alleen een lange rok. En daar passen dus verschillende sandaaltjes bij. Of heels, ligt aan de tijd van de dag. Issues, issues.. FYI: op een normale vakantie van 3 weken neem ik ongeveer 10 paar shoes mee. Dus de hele week van tevoren heb ik mijn kledingkast in gedachten doorlopen om dan maar zo gevarieerd mogelijk te pakken.  I must say dat het nog redelijk aardig is gelukt, maar toen we met zus ging dress shoppen voor de komende feestdagen, kon ik het toch echt niet laten om toch 2 jurken te kopen. They're so pretty... Ik heb 0 wilskracht, I know, maar who cares. Dit is mijn vakantie dus ik vind dat ik het er best van mag nemen. :-)

Elke vrouw (en vrouwelijke man) snapt na bovenstaande tekst dat ik mooi bovenop mn koffertje mocht zitten om hem dicht te krijgen. En toen leek ik op een pakezel in een maxi dress...

 

Anyhow, het was heerlijk! Bij dezen wil ik zusterlief ook bedanken, it was the best! Thank you!

Back in NL ga ik maar de kou trotseren..........

Jazz.

 

Omnomnomnom...

Zoals je misschien door hebt, heb ik het graag over de liefdes in mijn leven.
Die onvoorwaardelijke liefdes die je nooit in de steek laten. As John Mayer puts it:

"I've done everything in my life that I wanted except to give and feel Love for my living. I don't mean roman candle firework Hollywood hot pink love. I mean I-got-your-back-LOVE!"

- John Mayer, Bold as love, Contiuum (2006)

Die liefde. Naast shoes is food overduidelijk een van mijn minnaars. En dan heb ik het over food in general. Ik heb er heus geen fetish ofzo voor, I just love it! Eten maken, programma's over eten kijken, maar vooral eten eten!
Heerlijk! Ik kan van een goede maaltijd echt genieten. Zelf vind ik t ook leuk om in de keuken te freubelen, maar die berg afwas daarna... Ik ben nog steeds op zoek naar mijn magic wand! Masterchef Australia vind ik ook echt een prachtig programma. De manier waarop die chefs met food omgaan en de passie die ze ervoor hebben, I'm loving it!

Je kunt mij midden in de nacht ook voor eten wakker maken. Van een lekkere sushirol tot een goeie pasta, no problem there. Of een lekkere Caribische schotel die door mijn oma's of tantes zijn klaargemaakt... Hoeveel ik ook van slapen hou (waar ik ook echt die onvoorwaardelijke liefde voor heb!), ik hou nog meer van eten. Geregeld heb ik na lunch ook een dipje, after food, there's sleep time.

Tot ik mij van de week op de weegschaal waagde. Na ruim een jaar. Ouch. Dat was ronduit pijnlijk. Zelfs tijdens mijn half jaar lange bunker festijn in de Caribbean heb ik niet zoveel gewogen.

Hmm, even laten bezinken hoor. Nog steeds zal je mij niet horen over dik zijn, dieten enzo maar het is wel een kleine mind set die ik moet veranderen.
 

Ah, pfff who am I kidding?! Alsof ik ooit op mijn voedsel zou kunnen letten of eten zou kunnen laten staan!
I just love it too damn much!

 

Vriendinnen van mij proberen wel eens diverse dieten uit. Sonja Bakker, Cambridge, Weight Watchers, volledig vegetarisch... Ik heb het allemaal voorbij zien komen met de soepjes en shakes. Eén waagde zich zelfs aan een heus appel dieet waarbij ze een hele dag alleen maar appels mocht eten! Like really… Ik vond dat appeltaarten ook bij het appeldieet horen! Not quite the intention I guess. Als ik dan naast hen een hamburger naar binnen werk, bekruipt mij toch wel een licht schuldgevoel... Jij die half tegen de vlakte gaat en ik die zit te bunkeren. Arm schaapje..

Dus ik besloot mij eens in zo'n dieet te verdiepen. Wie weet staan er nog leuk en gezonde recepten bij en het kan zeker geen kwaad. Allemaal roepen ze dat ze geen dieet zijn, maar all I can see is 'NO EATING'. Uhm, nee. Ben ik niet zo'n fan van. Wat dan pas echt de kroon spant is wanneer mijn nichtje haar food schedule aan mij toont. Zij wilt ook een paar kilo's kwijt en eet daardoor bewuster naar het principe van de fameuze madame S. Bakker. Zij mag dan als avondeten een cup-a-soup met een volkoren cracker eten.

Rewind: say what?! 

 

Ik herhaal: " Zij mag dan als avondeten een cup-a-soup met een volkoren cracker."   

 

Cut!

 

Dat is toch geen eten?! Laat staan AVONDeten!! Dat is een half tussendoortje voor mij! Zelfs mijn lunch is meer!

Ik kon niets anders doen dan mijn nichtje meelijkwekkend aankijken. Arm schaapje. 'Hou op Jazz, ik weet het'. Ik zag haar al aan d'r soepje zitten.. Wil ik met haar meedoen, dan wordt het afzien voor mij. Daar moet ik nog even over nadenken, hoor. Ik zou het mijzelf niet willen aandoen, maar mijn omgeving verdient ook geen hongerig monster.

Me Jazz, me hungry.

 

Het schijnt dat ik een soort van monster word wanneer ik echt honger heb. Ik word heel vervelend en kan dan echt aan niks anders dan eten denken. Natuurlijk valt mijn rommelige maagje in het niet bij de kindjes in o.a. Afrika, maar je wilt mijn buikje niet aan het rommelen krijgen! Eens zat ik in de auto bij een vriend van mij. Hij vond dat er "iets" onder de motorkap niet goed klonk, dus het eten werd even uitgesteld, omdat hij toch even onder de motorkap wilde kijken. Dat "even"  werd natuurlijk wat langer, want een man en een auto is… tjah, geen idee eigenlijk. Eindstand moest ik een kwartier wachten. Mijn maag was het daar overduidelijk niet mee eens en liet dat blijken door even te claxonneren. Terwijl meneer nog onder de motorkap gebogen stond. Needless to say dat ik door die actie nog langer mocht wachten. Mister was not amused. Neither was my tummy.

Ook op werk heeft mijn maag zich beroemd en berucht gemaakt. Tijdens de allereerste vergadering die ik in mijn huidige functie mocht bijwonen, besloot Tummy dat het wel mooi geweest was en dat het gevuld moest worden. Ik dacht dat mijn buik nog fairly zachtjes aan het rommelen was, een soort gedonder in de verte. Tot ik de geschrokken gezichten van mijn buren zag; they did not know dat een tiny person like me zo'n bouwvakkers geluid kon maken. Cute, little, lady like moi... yeah.. een glimlach en batting eyelashes konden de situatie niet redden.

Cranky opmerkingen en een gezicht dat op onweer staat komt ook geregeld voor wanneer ik ernstige trek heb... So beware.

Ik zat laatst mijn foto's terug te kijken die ik op sociale media heb gedeeld en het zijn vrijwel alleen maar foto's over shoes (as already known) en eten. Food speelt dus een grotere rol in mijn leven dan ik dacht.. Feeder much?

Nu al flirten mijn gedachten met een lekkere Domino's pizza met Cinna stix als toetje... Of sushi, dat heb ik ook al even niet gegeten. En gezien ik zelf de grootste nerd EVER ben in pannenkoeken maken ( ik kan het niet, ik kan het gewoon écht niet), moet ik mijn moeder of zus maar weer een lief aankijken. *Bedenk nu van die hevig knipperende poppenoogjes met ellenlange wimpers.. Ah toeee…Pretty Pretty please??!!*

Jazz.

Check out my other page, all about food and recipes!

I sin, you sin?

After a hard day of work I'm watching one of my favorite cooking shows and the theme of the day is "Seven deadly sins".

As usual my mind starts to wander (while keeping 1 eye on the TV for the beautiful dishes) and I try to remember all sins. Not doing a great job so I have to get a bit of help from Google.

Ah yes… and then my mind wanders off even more… I'm trying to remember how bad of a sinner I actually am.

Luckily I'm eating pretty healthy lately, motivated by some of my sweet colleagues. So I'm hoping I'm scoring a bit more points on the good side. Not too much, because there's no fun in being an absolute Saint.

Let's settle the score, here goes..

When I think of the Deadly sins, the first one that pops up is wrath.

Hell hath no fury like a woman scorned.

Yup. That's the sh** men should be really scared off. I would be if I were a man! I'm a woman myself (last time I checked) and I have to admit, women can be real b*tches. Including myself.
I used to be a real down right brat( big sister will be happy I finally admit it). Not the spoiled one, but the mean one. To me it really was an eye for an eye; remember the crayon/hair pulling story in kindergarten? Yeah. Must say that, that over the years, I've learned a think or 2 and that my wrath-level has gone from the "danger zone" to a little above average. No, I'm really not the sweet girl some people take me for, I still have that good ol' Caribbean temper in me. And I love it. It makes me, me! And I love being me! I'm not the crazy bitch anymore that will bust the windows out your car if you cross me, but I do know how to produce a good mean glance that will boast my exact thoughts to everyone in a five mile radius.

It’s kind of the same with food. Most people like their food just right, or a bit spicy, not bland or too seasoned.

Because of me being an ex-shopaholic, I can't say that I'm greedy. I don't mind spending money on anyone, as long as I'm spending money( can't really say I mind spending other people's money either). I love giving people presents or doing something special for someone, just to make them smile. Unfortunately, it has turned out several times that I like buying and giving more than keeping guard of my bank account, so I guess sometimes  being a bit greedy isn't so sinful after all.

"Whenever I start feeling spontaneous,
my bank account quietly reminds me to calm the f* down".

- Unanimous

But if my bank account was bigger, I'd be even less greedy so I blame my bank account if I have to be greedy..?

Although there's actually nothing wrong with occasionally having a gaping hole for a bank account ( but lots o' pretty thingies), of course it's not something I like to boast with. I think that's where my pride kicks in. This sin can go two ways: I'm not too proud or stubborn ( should really be made a sin too) to thank  or apologize to someone. Not at all actually, I really like complimenting someone or acknowledge that I am wrong and sorry for something. Of course, you understand that this last situation doesn't happen very often as I'm always right of course.

But.... I absolutely do not like to ask someone for help. I hate it. That is where I'm too proud. I don't want to bother people to get them to do stuff for me. So usually I try to do things myself until I find out I really need someone to help me. And even then it's a select group of people I tend to ask. Yup, big sinner here.

I think gluttony is also one of my bigger sins. I ❤ food. Period. I can talk all day about food, I just love it. Although, with gluttony a very, very obese man that's eating a whole stuffed pork with one hand pops to mind. Who has a shiny chin of all the grease and is lying on top of a pile of boiled potatoes. I'd very much like to think that that image doesn't match mine at all, but I do love food. Sushi, pizza, pastries, Caribbean food… do I need to continue? Nope. I prefer not to.
But, as mentioned before, I'm not eating all but bad food. Lately I'm motivated to eat some healthy food, like fruit and veggies ( when getting the best price at the market for them kinda feels like shopping!). So I'm cutting a bit down on the gluttony part. To match the non-eating part ( yes, it really feels like that), I go all out on the cooking shows. A substitute? No. A quick fix? Yes. Worth it? Totally.

 

On envy I can be quick. I do not sin. On that one. Period.
In the past I could have some trouble with missed opportunities which others did get. But now I'm all about "what's due, is due". So I get my fair share whenever it's time to receive it. Sounds really bla and blabla but serious dudes, why be jealous of someone else? You don't know their entire story and what they're missing for this chance. Things happen for a reason.
Oh, and getting jealous over material things? Hell no. Not worth my time.

Lust… Not gonna discuss that one with you guys. Let's just say that it's 50-50. :-)

And then there's number 7. Sloth. I seriously had to look up what it actually meant. Sloth? Oh… yeah, I know that synonym all too well: laziness. Yes, I am. Well, better said: Yes, I can be. It usually depends on my mood, but I can be easily distracted, especially when doing house hold chores and then I'm sucked onto my couch for whatever crappy marathon is on Comedy Central.
But at work, I do love a good healthy working pressure. Not too slow, keeps me busy. Since I'm working at least 40 hours a week I guess I'm a pretty goody-two-shoes in this case. Yay.

So that covers my track records on the Seven deadly sins, and I think it's really a 50-50 deal here. Works for me.

Jazz.