Shop much?!

De uitverkoop en mega sales zijn weer in volle  gang.

Kortingen tot wel 50% of zelfs tot 70%!

Voor een vrouw die echt mega veel van shoppen houdt, is dit nu een gigantische uitdaging. It's all so tempting! Al die felle kleurtjes, mooie aanbiedingen en lokkertjes beginnen langzaam hun grip op mij te krijgen. Ik voel me echt een klein meisje in een snoepwinkel; Oooh!! Pretty!!

NO!

Must... Be... Strong…

Zeker als ik mooie schoenen in de aanbieding zie, krijg ik een moment of weakness. Want natuurlijk zijn die 54 paar schoenen ( jep, we zijn de 50 weer gepasseerd) niet genoeg! Ik heb nog paarse pumps nodig, en nachtblauwe peeptoes, lichtgrijze Jordans, zwarte platte laarsjes, turquoizen sandaaltjes.... En natuurlijk blijft het niet bij de shoes.. Mijn kledingkast is nog lang niet vol genoeg. Er is nog voldoende ruimte op de vloer. Of bovenop de kast. En er is vast nog wel ruimte bij mijn moeder die ik kan vullen. En tassen, riemen, jasjes, zonnebrillen.. En sinds kort vind ik hoedjes ook leuk!

You know that thing when you see someone cute and he smiles

and your heart kind of goes like warm butter sliding down hot toast?

Well that's what it's like when I see a store. Only it's better.

- Rebecca Bloomwood, Confessions of a shopaholic (2009)

In de stad loop ik maar snel door. Ik probeer tijdens de sales de stad te vermijden. Alle winkels, behalve de supermarkt zijn voor mij off limits. Ik heb nog niet genoeg wilskracht om een to-die-for paar heels of sneakers te laten staan, dus als een doorgewinterde en herstellende ex-junk probeer ik de verleiding zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Er bestaan zelfs hulpgroepen voor shopverslaafden, maar ik durf wel te zeggen dat ik nog niet zover heen ben. It's all in the will power… Mocht het zover komen dat ik diep in de schulden terecht kom vanwege mijn uitgaven patroon, dan zal ik mij zeker aanmelden! Twaalf-stappen-plannen, buddies, sponsors, you name it. Dan zal ik er echt ALLES aan doen om van mijn addiction af te komen! Zolang ik die dingen op Tell Sell niet ge-wel-dig vind, I'm cool...

Tijdens de feestdagen kon ik natuurlijk niet anders dan de stad in te gaan. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk online te kopen, maar helaas moest ik wel de stad in. En ik heb het geweten. Al die mooie kleurtjes en kleding en lokkertjes en glitz en glam en….. Juist. Ik moest met een slabbetje rondlopen, zoveel kwijlde ik. Ik had mijzelf de missie gesteld om op zijn minst een smashing X-mass outfit the scoren, ondanks mijn Gringe attitude. Ik heb gezocht en gezocht, tot ik dat jurkje had gevonden. En ik liep met oogkleppen op en mijn tunnelvisie aan. En zodra ik dat jurkje had ben ik echt als een malle de stad uit gerend. Gerend, ja. Echt.

When I shop, the world gets better, and the world is better, but then it's not, and I need to do it again.

- Rebecca Bloomwood, Confessions of a shopaholic (2009)

Nu heb ik mij het doel gesteld om niet meer te kopen dan nodig. Heel lastig, omdat ik vind dat ik van alles nodig heb. Maar nu moet ik bij mijzelf dus te rade gaan of ik het echt ECHT nodig heb. Maar gelukkig heb ik nu een stok achter de deur: ik ga voor mijn rijbewijs. Ja, I know, met 25 nog steeds geen rijbewijs.. Maar daar  gaat dit jaar - hopelijk - verandering in komen. En dan moet ik sparen. Een regelrechte uitdaging.

Dus heb ik mijzelf voor de uitdaging van de eeuw gesteld: no shopping. Om te sparen. Juist. Ik zal echt alle support goed kunnen gebruiken. Maar ik ben vastbesloten het te laten slagen! Het is voor een geweldig doel!

Allemaal verboden!

Dus.. De pinpas blijft thuis, ik mag alleen boodschappen en de noodzakelijke artikelen halen, verder niets! No dinners, take out of sushi extravaganzas… Lord have mercy on my sweet soul!

Vanaf nu gaat mijn pinpas in de kluis ( okee, hij wordt zorgvuldig opgeborgen). Ook zijn alle online shop sites ten strengste verboden en moet ik mijzelf behoeden for any sign of weakness.

I CAN DO THIS!

To be continued…

Jazz.

Work it! Work out!

BAM!!!

Ik heb de eerste stap richting goede dingen in 2013 gezet. Ik ben gaan sporten. Voor het eerst in forever. Ik heb er ook de nodige reacties op gekregen. Jazz en sporten is ongeveer hetzelfde als varkens die kunnen vliegen.

Zoals ik in mijn blog "Dikke kont" heb beschreven ben ik gezegend met een goede bouw, zelfs als ik alles eet. Daarom vond ik het nooit echt nodig om te gaan sporten. Toen ik klein was heb ik jarenlang gedanst en het verplichte schoolzwemmen gedaan. Ik heb zelfs een blauwe maandag aan judo gedaan en op een extreem gevoelig paard gezeten( paarden zijn echt NIET mijn ding), maar na mijn 13e heb ik niet bijster veel aan lichamelijke beweging gedaan. En dat vond ik ook helemaal niet nodig. Ik was sowieso liever lui dan moe.

Nu ik de 25 ben gepasseerd merk ik dat ik bewuster over mijn lichaam begin na te denken. They say your body is your temple. Daar geloof ik ook weer niet per se in, maar met mijn foodfestijnen moet ik toch wat gaan doen. Dat heeft niks met het uiterlijk te maken( nou ja, toch een beetje), maar met mijn gezondheid. Ik heb een conditie van niks en voor een gezonde 25jarige meid moet ik mij schamen. Zelfs mijn oma van bijna 98 is in betere conditie dan ik!

Work it! W

Blijkbaar was mijn zus het daar volledig mee eens want zij heeft mij zomaar opgegeven voor groepslessen bij haar sportschool. Let op het meervoud: Lessen. Dus niet een, nee vijf achter elkaar. Okee, ze worden wel verkort tot een half uur, maar het zijn er wel vijf! Achter elkaar!

Toen ze het mij vertelde zei ik natuurlijk heel stoer dat ik dat wel even deed. Tot ik echt mn bed uit moest. Gelukkig had ik nog ergens in mijn kast sportkleding liggen en afgelopen zomer wilde ik ineens hardlopen, dus ook sportschoenen had ik. Outfit: check. 

Daar aangekomen bleek dat we met een combi les van BBB en Fat attack zouden beginnen. Innocent as I am dacht ik: okee, leuk! Ik heb nooit geweten dat een half uur zo lang kan duren. De eerste les werd door een soort van drill instructor gegeven en toen ik dacht dat het halve uur er inmiddels op zat, zei meneer de Drill Instructor: "dit was de warming up,  nu gaan we echt aan de slag". Say what?! Natuurlijk laat ik mij toch echt niet uit het veld slaan, ik bijt veel harder dan hij! Doorzettingsvermogen: check.

Tegen het eind van het halve uur brandden er spieren waarvan ik geen idee had dat ze uberhaupt bestonden. Shoot me, shoot me now! Een blik opzij vertelde mij dat zuslief er net zoveel moeite mee had. Thank god, it's not just me. Toen de les er eindelijk op zat wilden we enthousiast weg lopen, alleen mijn spieren besloten niet meer mee te werken. Het leek wel of ik weer spaghetti benen had.

En dan begint de volgende les: Sh'BAM. Voor de niet-sportschoolgaanders onder ons die niet weten wat het is: een soort van reggeaton, maar dan in work out vorm. Dus de bedoeling was dat we daar een partijtje met onze kont ging schudden en exotische danspasjes uitvoerden. Alleen werkten de spieren, zoals gezegd, niet meer mee en was onze instructrice een "gevalletje apart". Ze zat vooral heel erg in haar eigen wereldje. Volgens mij leken wij voor outsiders echt een zooitje spasten bij elkaar die een poging deden onze "inner star" te laten shinen. Right...

Na deze les had ik weer controle over mijn spieren en besloot ik een lesje Body combat te volgen. Who knew kicking and punching could be so much fun?! Dat vond ik echt een heerlijk lesje en ik hield het ook met redelijk wat gemak uit. Ik voelde me helemaal in mijn element met mijn ge-wel-dige  vechthouding! Als ik niet oplette, zat mijn kin na een tijdje halverwege mijn navel, maar dat doet er niet toe! Na die les wist ik hoe Rocky zich moest voelen daar bovenaan die trap. De muziek dacht ik er voor het gemak maar even bij om het plaatje compleet te maken.

Het lesje Bodypump heb ik maar uitgezeten want rondhobbelen met gewichten is niet echt iets voor mij. Goede kans dat ik dan mijzelf, de vloer of een mede sporter sloop. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben, dus bleef ik maar braaf aan de kant zitten. Het zag er echt indrukwekkend uit al dat gesleep met gesjouw met barbells, respect aan degenen die dat zo maar even doen hoor!

Hierna was er nóg een heerlijke schop- en slales; Fight X. And the best about this one is dat ik bokshandschoenen aan had en mijn zus de stootkussens moest vasthouden. Oh, how I loved it.. Alle opgebouwde frustraties van de afgelopen 25 jaar kwamen er uit! BAM! Na een kwartiertje was het haar beurt en het werd mijn pijnlijk duidelijk dat zij ook een aantal frustraties had! Grapje hoor, het was echt een ontzettend leuke les en niemand is gewond geraakt. Alleen die handschoenen stonken een beetje naar zweet. Ok, ze stonken heel erg naar zweet en ze waren ook een beetje klam. Maar dat schoppen en slaan is echt awesome! Het was wel pittig en wij 'zachtaardige en gevoelig' dames zijn zulk bruut geweld niet gewend. Maar man, daar zou ik echt zo aan kunnen wennen! In de sportschool wel te verstaan. Slechte werkdag? Schop het eruit! Irritant vriendje (m/v)? Sla het van je af! PMS/nergens zin in/ niet de juiste schoenen gevonden/gewoon vrouw zijn en boos worden om niks? Hoppa! Jep, I think I found my favorite work out..

Alsof we nog niet genoeg afgemat waren besloten we ook een lesje Zumba te volgen. Mijn zus doet dit vaker, ik had het alleen op Tell Sell gezien. Nou, die mensen van Tell Sel zijn leugenaars! Het is helemaal niet zo easy-peasy als het op tv lijkt! De dansjes vind ik helemaal leuk, maar wat een work out is het! Ik heb mij er echt op verkeken. Alle respect aan de Zumba lerares, want in no time zweet je aan alle kanten! Het aller prachtigste is dat de les deels werd gegeven door een imposante heer van

Needless to say dat ik na die ochtend echt helemaal total loss was, ik heb ook weinig anders gedaan dan op de bank liggen met the occasional nap tussendoor. Maar ik heb me wel direct ingeschreven bij de sportschool! We gaan het volhouden!

Conditie: working on it..

Jazz.

Working 9 to 5...

Yes, my very first blog of the new year!!!!!

Nadat ik jullie had verteld over mijn ge-wel-dige sollicitatie en ik ook mijn afscheid van mijn oude werk met jullie had gedeeld, leek het mij wel zo leuk om jullie een update te geven over mijn ervaringen bij mijn nieuwe baan.

Ik werk er nu ruim een maand en ik heb inmiddels mijn draai gevonden. Het was wel even wennen om weer 'from scratch' te beginnen en een 'groentje' te zijn, maar ja, alle begin is lastig.

Mijn eerste werkweek bestond eigenlijk alleen maar uit slide shows, voorstelrondjes en mijn best doen niet in slaap te vallen. Ik ben het echt niet meer gewend om steeds maar stil te zitten en ik vroeg mij die week ook geregeld af waarom ik ookalweer van baan was gewisseld. Daarbij kwam dat ik niet helemaal lekker was, dus ik had het best lastig, vond ik zelf. De werktijden die ik maakte waren daarentegen wel prima: 09.30 - 16.30uur met een uur pauze. Zo wil ik wel elke dag werken. Ik dacht ook geregeld aan mijn lieve oude collegaatjes, hoe zou het mijn vervanger zijn vergaan? En meer van zulke prangende gedachten..

Ik ben samen met drie heren begonnen, waarvan een samen met mij op een afdeling komt. En laat deze heer nou de grootste betweter EVER te zijn. Ik weet dat ik eigenwijs ben en soms echt totaal nutteloze informatie kan spuien, maar hij wint het van mij. Met wel tien neuslengtes! Just my luck.. Maar we zijn pas nieuw en onbevooroordeeld dus we zien gewoon wat er gebeurt!

Luckily I survived en na een weekje op alle afdelingen te hebben meegedraaid mocht ik op mijn eigen werkplek starten. Ondanks alle informatie die je in hoog tempo op je afgesmeten krijgt, begonnen de eerste puzzelstukjes direct op hun plek te vallen.
De collega's zijn ontzettend aardig en ik voelde me gelukkig niet volledig een "loser".  Ik probeerde mijn vragen tot een minimum te beperken en de meters aantekeningen die ik heb gemaakt hebben mij gelukkig een beetje geholpen.
Note: aantekeningen helpen ALTIJD! Maak liever teveel aantekeningen dan te weinig!

Dit is heel erg prettig voor degene die jou inwerkt. Mijn plaatsvervanger die ik op mijn vorige werk moest inwerken zag daar het nut niet zo van in en mocht ik elke keer precies hetzelfde uitleggen. Tot mijn collega's en ik na de vijfde keer er een beetje simpel van werden en hem uitdrukkelijk vroegen om aantekeningen te maken. Mijn collega's maakten in elk gesprek ook terloops opmerkingen erover, maar deze gingen hem echt glad voorbij. Zijn reactie: "ja precies". Dus...

Inmiddels zijn we al een maand verder, de proeftijd zit erop en ik zit hier nog! Apparently I'm doing a good job :-). Per deze week ben ik begonnen met vroege werktijden vanaf 07.30u. Dat is echt wel wennen, zeker nu het buiten zo donker is, maar ik ben ook al om 16.00u klaar! Ik werk naast de stad, dus ik heb dan voldoende tijd om mijn dingetjes te doen. Straks in de zomer ben ik lekker als eerste klaar en kan ik al vroeg naar de terrasjes toe! How lovely! Ik gebruik dat maar als vooruitzicht als ik in het pikke donker op een onchristelijk tijdstip opsta. Momenteel scheld ik mijzelf elke ochtend uit wanneer de wekker gaat. It does take some getting used to.
Op werk is het dan ook heel rustig, er beginnen maar vijf of zes mensen zo vroeg en geen van allen zijn van die "happy campers", dus het is lekker rustig opstarten tot de rest er is. Ik ben echt geen ochtendmens, dus ik kan de grote rust die er dan heerst erg waarderen.

Ik ben in december begonnen, dus kon direct meedraaien met alle cadeautjes en extra's die bij de feestdagen horen. Chocoladeletter, pepernoten, kerstborrel, kerstdiner, kerstpakket, oliebollen, Leonidas chocola, champie; ik ben echt op het juiste moment begonnen. Vooral de Leonidas chocola en het kerstpakket werden ernstig gewaardeerd. Ineens stond er, uit het niets, een mega doos Leonidas chocola voor ons klaar. Helaas moest ik het wel met al mijn collega's delen, maar het was echt de grootste doos die ik ooit van Leonidas heb gezien. So good!
Het kerstpakket was niet echt een kerstpakket, maar een bon. Toen ik dat te horen kreeg dacht ik echt "hou maar". I know, het is een extraatje en je moet er blij mee zijn, maar ik dacht gelijk aan zo'n pluim of hoe het ook heet. Voor sommige mensen kun je dan uit hele leuke dingen kiezen. Maar ik ben meer een city girl die van shoes and pretty things houdt dan een kampeer-chick, dus die waterproof vesten en gasbrandertjes die je vaak in die boekjes vindt, zijn niet echt aan mij besteed.

Gelukkig was mijn werkgever zo slim te bedenken dat er waarschijnlijk meerdere dames en heren niet zo "outdoorsy" zijn en heeft Bijenkorf cadeaucards uitgedeeld, ook nog eens van een leuk bedragje waar je écht iets van kunt kopen. Kijk, zulke cadeaus zijn altijd leuk! Sommige collega's zijn direct de site van de Bijenkorf opgeraced om hun cadeau te spenden. Die van mij heb ik veilig opgeborgen en ik wacht tot een "goed" moment. Verstandig Jazz, don't spend it all at once.

Momenteel is het wel erg rustig, dus heb ik voldoende tijd om up-to-date te blijven van zowel het actuele nieuws, als het nieuws op alle social media ( voor zover je dat nieuws kunt noemen). Na een half uurtje alle sites te hebben uitgeplozen, heb ik dat ook weer gezien. Het is voor mij echt wennen om even niets te doen te hebben. Op mijn vorige werk heb echt altijd wel iets te doen gehad. Ik kan er maar beter van genieten zolang het duurt.

Nou, ik ga maar weer aan het werk, and so should you;)

Jazz.

Another year has come and gone..

Ik kan mij nog zo goed herinneren hoe ik op 31 december 2011 bezig was om mij helemaal te dressen voor 2012. Al mijn shirtjes vlogen uit de kast door de kamer. Geen idee wat ik aan moest, alleen mijn " style" had ik voor ogen. Classy of course, maar wel stoer, want ik was so ready for 2012! Welke schoenen moest ik aan?! Heels, definitely. Maar welke, want ik moet het natuurlijk wel langer dan vijf minuten volhouden. En ze moeten, als het even kan, ook nog wat steviger zijn, want na alle champagne durf ik echt niet te zeggen hoe stevig ik nog op mijn benen sta. Natuurlijk, het allerlaatste truitje achter in mijn kast wil ik aan. Pfff, moet ik ook weer die bende opruimen, want ik begin het nieuwe jaar toch echt niet in een rommelig huis.

Ondertussen staat het laatste concert van Beyoncé op, lekker meedansen en meeblèren, dat maakt het altijd een stuk leuker:). Met alle alcohol, muziek en luide knallen horen de buren vast niet dat ik niet heel geweldig kan zingen..

Klokslag middernacht stond ik bij kennissen. Niet helemaal de lokatie die ik voor het begin van een nieuw jaar voor ogen had, maar wel gezellig! And there's food. Good food! Terwijl je iedereen de verplichte drie zoenen geeft ( dat wordt straks echt mijn gezicht schrobben!!), bedenk jij je wat het komende jaar voor jou in petto heeft. Eindelijk de prins op het witte paard ontmoeten? Het einde van de regenboog met de pot goud vinden? Of toch voor die promotie gaan? Je grootste droom waarmaken? Er zijn zoveel doelen om te behalen, zolang jij je er maar goed bij voelt!

"Dit wordt mijn jaar, ik voel het!", "Stoppen met roken!", "Minder drinken( starting tomorrow!)"

Hoe vaak heb je dit niet gezegd? Goede voornemens, sterke plannen gemaakt, want het komende jaar moet beter dan het afgelopen jaar.

Toen ik een jaar of 12 was geloofde ik heilig in voornemens: goede cijfers, huiswerk, lief zijn voor mama en ja… ook voor zus, mijn kamer opgeruimd houden, noem maar op. Ik heb ze allemaal geprobeerd, maar geen volgehouden. Althans, niet langer dan een week ofzo. Ik schreef ze op briefjes, in mijn dagboek met hartjesslot en ondertekende ze zelfs als een volleerd notaris. Ik bewaarde ze in het "speciale blikje voor belangrijke documenten", waar ik ze ongeveer een jaar later weer in precies dezelfde staat uithaalde. Het mocht helaas niet baten. Toen ik ouder werd, kwamen er andere goede ideeën bij, maar met hetzelfde resultaat. De goede voornemens verdwenen samen met mijn kinderlijke naïviteit, maar die belofte aan mijzelf bleef: dit word mijn jaar.

Hoewel elk jaar zijn hoogtepunten en moments of shame heeft, kan ik dit keer stellig zeggen: Dit was echt mijn jaar. Met vallen en opstaan heb ik een aantal belangrijke mijlpalen in mijn leven behaald en daar ben ik bepaald trots op!

My own little palace, a new job, starting this awesome blog, letting go of the past and embracing the future.

No more grudges or remorse, growing up and enjoying life.

Het was een jaar van veel zelfreflectie en genieten van de mooie dingen in het leven. Ik heb geweldig lieve mensen leren kennen en bestaande vriendschappen nog verder kunnen uitdiepen. Ik ben heel blij met alle lieve mensen om mij heen.

Er valt nog een hoop winst te behalen, maar ik ben al ontzettend blij met wat ik in het mooie 2012 heb meegemaakt. Can't wait for '13!

Come, gentlemen, I hope we shall drink down all unkindness. 

- William Shakespeare 

Al zou dit het jaar zijn waarin de wereld zou vergaan, of de Maya's simpelweg uitgeteld waren, I am happy. Ik vier de jaarwisseling dit jaar lekker op de bank, maar ik blik met veel plezier terug op een goed jaar en ik kijk ook zeker uit naar the year to come. Al zal het eerste vooruitzicht veel kou, wind en thermo-ondergoed zijn… Great… Maar na Koning Winter komt zonneschijn, dus over een maandje of vijf mogen de sandaaltjes en jurkjes weer van zolder en gaat het festivalseizoen weer van start! Voor mij het leukste van alle seizoenen.

Ondertussen probeer ik mentaal mijn New Year's Eve outfit alvast samen te stellen. What to wear? Ik moet het komende jaar natuurlijk wel fashionable openen, just the way I like to spend the entire year. Waarschijnlijk mag ik weer mijn hele garderobe op mijn bed en vloer dumpen voor ik de outfit heb gevonden, ik zal het met veel plezier doen. There's just some kind of magic to New Year's Eve. Geen idee wat het is, maar voor mij is het elk jaar weer iets aparts. En al kun je er wel 100 per leven meemaken, het zal voor mij iets magisch houden. Zo zit je aan het einde van een jaar en *BOEM* dan weer aan het begin van een nieuw jaar! Voor sommigen kan het een melancholisch moment zijn, but I love to think positive en zie het graag als een heel nieuw begin waarin je weer opnieuw kunt beginnen als je in het verleden jaar de mist in bent gegaan. Het is ook een nieuwe mogelijkheid om nieuwe hoogtepunten en moments of shame te creëren, maar dat maakt een jaar memorable, vind ik.

Some people swear there's no beauty left in the world, no magic.

Then how do you explain the entire world coming together

on one night to celebrate the hope of a new year?

- Claire Morgan, New Year's Eve (2011)

Via deze weg wil ik iedereen natuurlijk een kick ass 2013 toewensen!

For now, cheers to 2013, I drink to that!

En pas op met vuurwerk..

Jazz.

Ink.

Mijn profielfoto already says it: I am marked. For life. And I love it!

Tattoo's hebben al vanaf kleins af aan iets magisch voor mij. Op mijn zevende wist ik al wat mijn eerste tattoo zou worden en waar ik het wilde. Gezien het tattoeren op een minderjarige vooralsnog illegaal in Nederland is, moest ik het maar doen met poppetjes en teksten op mijn handen en armen.

Mijn moeder baalde als ik weer ondergekalkt uit school  thuis kwam en zij vond het nog erger toen die fameuze tattoo pennen populair werden. Ik zat helemaal onder de klieders en krabbels en was al snel bekend geworden als de 'artiest' van mijn basisschool. Een barb wire of 'ketting'? Bij mij moest je zijn; in de kleine of grote pauze of na schooltijd. De ouders van mijn klasgenootjes waren not so amused en na een tijdje merkte ik toch dat ik niet zo talented was als ik dacht. Dan toch maar wachten tot ik ein-de-lijk 'volwassen' was voor die tattoo. Zucht, dat zou nog zo lang duren!

Ik zit nog steeds te wachten tot ik volwassen ben, maar die eerste tattoo is er gekomen hoor! En de tweede, derde... Ben nu zelfs bezig met het uitwerken van de nummers 1 en 2! Terwijl ik op mijn volwassenheid zat te wachten was ik er namelijk achter gekomen dat ik helemaal niet volwassen moest zijn voor een tattoo, meerderjarig zijn was voldoende. Ooh joh!

Zoals bekend liep ik op mijn achttiende stage in het buitenland waar ik ook met mijn negentiende verjaardag zat. Net na mijn negentiende heb ik de stoute sandaaltjes aangetrokken en ben ik de plaatselijke tattooshop binnen gestapt. Ik voelde me stoer en angstig tegelijk. Stoer omdat ik al een aantal piercings had gehad en het 'vast wel dezelfde pijn zou zijn'. Ik voelde mij een echte ervaringsdeskundige. Ik was ook angstig omdat ik echt de grootste afkeer van naalden heb! Ja, piercings en tattoo’s kan ik aan, maar als ik bloed moet laten prikken, zie ik alleen die dikke, megagrote naald voor mij! En dan wil je tientallen mininaalden vrijwillig in je lichaam laten steken puur ter versiering?!

Jup, that's me..

Na al mijn moed te hebben verzameld en de hand van mijn huisgenootje te hebben fijngeknepen ging ik dan toch op die stoel liggen. Ik heb daar liggen puffen, kreunen en steunen alsof ik bezig was met de bevalling van het jaar... En na tien minuten was ik klaar. Ik voelde me nu alleen maar stoer! Alle angst en pijn waren spontaan verdween. Ik had hem eindelijk!! Die felbegeerde tattoeage, that beautiful ink that's forever in my skin! Ik was er zo vol van dat ik spontaan tegen een drempel stootte en mijn voet openhaalde. Ach, zelfs dat kon mijn happy gevoel niet drukken.

Nu moest ik het nog aan mijn moeder vertellen...

Dat is wel even een ander verhaal. Dat vond ik mogelijk nóg enger dan het zetten van die tattoo zelf!

Even ter info: moeders vindt alles dat ter vrijwillige versiering aan het lichaam wordt toegevoegd onzin. De leuke tattoo's en piercings zijn niet aan mijn moeder besteed. En als het aan haar ligt ook niet aan haar dochters, maar dat is net even iets anders gelopen. Wij zijn er namelijk dol op!

De piercing fase is inmiddels over, maar eens in de zoveel tijd beginnen we weer over een nieuwe mark op ons lichaam. Sorry, mam!

Dus je kunt je wel voorstellen dat dat geen prettig telefoontje zou worden. Ook al zat ik ruim 8700km verder op, hell hath no fury like a Mother's scorn.

Dus ik had eindelijk al mijn moed verzameld, de hoorn opgepakt en haar nummer ingetoetst. En toen hing ik op. Ik moest op zoek naar net wat meer moed. Na een dag of drie dwong ik mijzelf ertoe haar te bellen.

Zodra de telefoon overging had ik weer de neiging op te hangen, maar ik kon het beter nu zeggen met die veilige afstand tussen ons in.

Het gesprek was vooral kort. Met heel veel stiltes. Het verliep niet volledig volgens plan, maar uiteindelijk is ze gewend geraakt aan het idee.

Door de pijn heeft het een paar jaar geduurd voor ik mij aan het volgende piece of art begon, die kon ik maar niet vergeten. Uiteindelijk ben ik ruim drie jaar later weer zo’n shop hier in Nederland ingestapt en ook daar ben ik heel erg blij mee. Ik vind het ook leuk om mee te gaan voor morele steun, maar ik heb gemerkt dat het dan nog erger gaat "kriebelen". Het geluid van het motortje, al die inkt, de vibe die er hangt en afterwards die dikke rode huid met een verse tekening.

Van het weekend vroeg een vriendin mij mee voor haar very first tattoo. A virgin! Natuurlijk ga ik mee! ’s Ochtends vroeg stonden wij op de stoep, zij was ontzettend zenuwachtig. Na een hoop getwijfel en gedoe lag zij eindelijk in die stoel en durfde ze het toch aan. Knap hoor, als een imposante vent covered in plaatjes staat te popelen om je met een naald aan te vallen. De grote vent met alle tattoo’s was uiteindelijk net zo gezellig als wij en babbelde er samen met ons lekker op los.

Na afloop was het vriendinnetje ook ontzettend blij met haar freshly inked skin, ookal zag het er nogal rauw en dik uit. Welcome to the wonderful world of tattoo's!

Anyone who's had a tattoo knows once you get your first one, as you're walking out the door, you're planning the next.
- Chris Evans

Toen ik dat zag, begon het bij mij ook te kriebelen en ben ik spontaan in de stoel gaan zitten. De tattoo artist keek mij wel een beetje vreemd aan, maar volgens mij interesseert het hem uiteindelijk niet zovel wie er nou in zijn stoel ligt.  Gelukkig heb ik altijd wel ideetjes om mijn lichaam mee te versieren, dus ik heb het ook echt niet op impuls gedaan, want dat is natuurlijk een no go als het om tattoo’s gaat.

Tien minuten later had ik er ook een mooi tekeningetje bij en nu kan ik voorlopig weer vooruit.

Ik heb vaak ook de urge om de mouw van iemand omhoog te trekken of te gaan zitten loeren als ik bij iemand een piece of ink onder de mouw uit zie piepen. Niet bij strangers of course, zo vreemd ben ik ook weer niet. Maar wel bij een gesprekspartner of een enigzins bekende van mij. Ik weet niet wat het is, ik denk onbedwingbare selectieve nieuwsgierigheid? Het heeft iets stoers voor mij. En gezien ik zelf totaal niet stoer ben of zelfs maar enige stoerheid uitstraal, moet ik het ergens mee compenseren, toch?

Toen ik jonger was stelde ik mij voor dat alleen van die echt "bikers" en truckers tattoeages hadden. Zo'n rood hartje met een slinger erdoorheen waar dan "Mama" ofzo op stond. Of een Minnie Mouse of een ankertje op de bovenarm.

En toen kwamen de "trampstamps". Voor de ouderen onder ons: zo'n mooie tribal die midden op de onderrug wordt geplaatst, net boven de broekrand van -vaak- jonge dames. Charming. In mijn omgeving ken ik niet veel dames die een dergelijke versiering hebben, maar degene die ze hebben zijn er nu, achteraf, niet zo heel blij meer mee. En daarom, lieve dames en heren, moet je vooral géén tattoeages zetten die "in" zijn en al helemaal geen marks zetten on an impuls or drunk state!

People who don't like me talk about it as though I'm trash because I have tattoos.
 I find that insane because it's 2008, not the 1950s.
Tattoos aren't limited to sailors. It's a form of art I find beautiful. I love it.
- Megan Fox

Ik heb eerlijk waar diep respect voor de mensen die een traditionele tattoo hebben. Van die very oldskool tattoo's die niet met een machientje zijn gezet maar echt met een single naald en inkt of course. Dan heb ik het niet over die "jail house rock" dingen uit de gevangenis, maar Japanse of Maori tattoo's. En meestal wordt dan het hele been of de hele arm volgetekend, maar met één naald; that must hurt a lot! De geschiedenis die eraan vast zit, is natuurlijk wel erg mooi. De naald was vaak van een splinter albatros-bot gemaakt. Toentertijd werden tattoo's zelfs als statussymbool gezien. Ik weet vrijwel zeker dat geen van de hooggeplaatste dames toen een trampstampje hadden, hoor.
Ondanks de geschiedenis en vakmanschap is het nog niets voor mij, it hurts too much!

Maar nu ga ik toch verder broeden op mijn volgende project...

Any suggestions?

Jazz.

Holidays are coming...

'Jazz, wat zullen we dit jaar met kerst doen?'

Oh no, is het weer zover?! Crap.. De feestdagen komen weer veel te snel dichterbij. Ik wil mezelf nou geen Grinch noemen, maar ik krijg zo tegen het einde van het jaar geen extreme drang om mijn huis met kerstballen, -bomen of -kransen te gaan behangen.

Veel mensen zeggen dat ze het niets vinden, maar stiekem toch eigenlijk wel. Ik vind het dus écht niks. Vraag mij niet waarom, maar ik vind al die drukte gewoon niets.

Bovengenoemde vraag krijg ik van verschillende kanten te horen. Ik heb er nog helemaal niet over nagedacht. Ik stel dat ook het liefst zoveel mogelijk uit.

" Goh, is het alweer zover?! Helemaal niet bij stilgestaan! Wat gaat de tijd toch snel he? Ik moet er nog even over nadenken en laat het je zo snel mogelijk weten!"

Het liefst zit ik met een Domino's pizza en Cinna stix op mijn schoot slechte kerstfilms te kijken. Eigenlijk hoeven het niet eens per se kerstfilms te zijn, gewoon leuke films kijken... Heerlijk lijkt mij dat; geen verplichtingen en twee gratis vrije dagen in mijn joggingsbroek. You gotta love it!

Mijn vrienden en familie denken daar anders over. Die zijn al weken bezig te bedenken wat ze waar gaan doen en vooral met wie zij die feestweek aan het einde van het jaar doorbrengen. De eerste uitnodigingen heb ik ook al binnen hoor.. Sjah, daar moet ik nog even over nadenken dus ik RSVP later wel, over een maand of twee ofzo...

Natuurlijk ontkom ik niet aan een gezellig dinertje met de familie. Om eerlijk te zijn vind ik dat nog het minst erge. Ik durf het zelfs gezellig te noemen; wijntje, veel eten met de prettig gestoorde familie en die cadeaus zijn ook niet verkeerd. Mits ze leuk zijn natuurlijk, anders probeer ik de bon te ontfutselen voor een beter cadeau die ik dan wel zelf uitzoek.

Voor gezellig doen met la familia heb ik geen speciale gelegenheid nodig. Samen eten en gezelligheid vind ik altijd wel leuk, ongeacht het jaargetij. Verdere verplichtingen heb ik dan liever niet. Met eventuele schoonfamilie wordt het altijd zoveel passen en meten, dat je standaard uitkomt op drie of meer kerstdagen. Zo is waarschijnlijk ook het liedje " 8 Days of Christmas" ontstaan…

Nog nooit waren er zoveel maaltijden op een dag als met de feestdagen: ontbijt, brunch, lunch, late lunch, high tea, souper, diner, laat diner en midnight... Something. De meeste kerst-lovers halen middernacht niet eens, want dan zijn ze dronken. Ik denk dat ik een midnight snack party geef, lekker cheap en de helft weet zich toch de weg naar mijn huis niet te vinden... :-)

Ok, tijd om deze Grinch gedachte uit mijn hoofd te zetten.

Grinch much?

Mijn familie is inmiddels wel gewend aan mijn o-zo-vrolijke kersthouding en liggen er niet meer wakker om. "Het is Jazz maar". Okee, die heb ik verdiend.

Mijn vriendjes en vriendinnetjes daarentegen zijn nog steeds zo moedig om die strijd met mij aan te binden. Sinterkerst, lootjes trekken, kerstballen shoppen, uitgaan, you name it en ze gooien het in de strijd om mij in de Christmas-mood te krijgen.

Maar dit jaar heb ik een uitnodiging gekregen, die heb ik al geaccepteerd. Het is wederom onder het mom van "kerst", maar volgens mij heeft het er in de praktijk weinig mee te maken; gekke cadeaus, alcohol, leuke cadeaus, vrienden, tequila shots en vooral veel plezier. Not very Christmassy to me, maar wie weet?! Het lijkt mij in ieder geval wel leuk, en zolang er geen kerstmutsen aan te pas komen vind ik het prima, dus ik ben benieuwd!

Het leukste vind ik zelf eigenlijk nog de reacties van iedereen als ik vertel dat ik niet zo dol op kerst ben.

"NEE! Meen je dat nou?! Hoe kan dat nou?! Dat is zooooooo gezellig!!!"
En als je dit vooral met een steeds-hoger-wordende-stem uitspreekt, gaan mijn nekharen nóg verder overeind staan. Wat een gedoe. En daarna komen die leuke verhalen van hoe je dé kerst van je leven hebt. With all due respect: I'm just not the biggest fan of it!

Ik heb wel leuke kerstdagen gehad hoor. Mijn moeder maakte er altijd een feestje van. Vaak gingen we gourmetten met de familie. Vlees, groenten, patat, stokbrood en pannenkoeken. Heerlijk. Later stonk je een uur in de wind van al die baklucht, dat was vaak ook onze cue om de jurkjes en panties te verwisselen voor joggingsbroeken en wijde truien.

Eens besloot het rookalarm ook mee te doen met onze kerstliedjes. En dat was net de kerst dat mijn vader naar de Caribbean was. En er verder geen mannen in huis aanwezig waren, behalve een angstig neefje van 10... Mijn moeder wist niet wat haar overkwam, hoe de *** krijg je dat ding uit?! Ik moet wel bekennen dat ik dat wel komisch vond.. Weer eens wat anders dan Mariah C., Wham! of Bing Crosby….

Kerst in de Caribische zon blijft ook een geweldige ervaring. One of my favorites.. Cadeautjes onder een palmboom, kerstbomen worden geimporteerd en zijn al verdord voor ze goed en wel de container uit zijn. Daar doen ze wel véél meer moeite voor de feestdagen: mijn ooms hebben -eerlijk waar- op kerstavond mijn oma's huis nog even staan verven omdat je huis er tip top uit moet zien met kerst. De stress daar ( jawel, ook in de Caribbean bestaat dit woord) draait dan vooral om de staat van het huis en hoeveel kerstlichtjes er in en om het huis hangen, in plaats van de laatste inkopen doen. Minor detail is of course het eten, zéér goed te doen!

Oud en Nieuw vind ik daarentegen wél heel erg leuk. Dat is ook much ado about nothing, en ik heb ook geen idee waarom ik dat dan weer wel leuk vind, but I just do. Don't ask, laten we het erop houden dat ik Jazz ben en… apart ben :). Met zijn allen buiten staan, champie drinken en traditionele Caribische hapjes eten terwijl Nederland weer zoveel miljoen de lucht in schiet. Ik doe niet mee aan al dat vuurwerk, want daar ben ik bang voor.. Maar traditie getrouw zorg ik wel dat ik tenminste 1 rotje afsteek om… uhhh… Het moest altijd van mijn moeder, maar het had iets te maken met het oude jaar afsluiten en al het slechts in het vorige jaar achterlaten… ofzo. Toen ze het mij uitlegde was ik, denk ik, acht jaar oud en lette ik niet bijster goed op. Het deed mij vooral denken aan de Big Bang….

Maar op de één of andere manier is die afkeer erin geslopen. Het hoeft voor mij allemaal niet zo nodig. En het is in december zo koud dat je door alle dikke jassen en wollen onderbroeken toch niet je mooie outfit kunt showen. Jammer. Want ik ben een groot fan van fancy outfits, cadeaus en good food!

Kunnen we de kerst niet gewoon naar ergens in de zomer verplaatsen? Met kerstliedjes, want die vind ik toch wel leuk......:-)

Jazz.

Red velvet cupcakes

Voor mijn laatste werkdag (zie Time to say goodbye) heb ik besloten Red velvet cupcakes te maken. Nog nooit eerder gemaakt, maar toch gelijk maken voor een grote groep. Eind juni heb ik voor mijn nichtje's Sweet 16 ongeveer 50 cupcakes gemaakt en daardoor denk ik graag dat ik er verstand van heb.
'Lukt me wel'. Uhm..., zo'n superheld ben ik toch niet. Where is Super Jazz when you need her..?!

TIP 1: Als je iets maakt voor anderen, zorg dat je het al eens eerder hebt gemaakt, dan kun je rekening houden met de valkuilen in het recept.

De Red velvet cupcakes zijn vrij bewerkelijk waarbij je meerdere dingen tegelijk moet doen. Ook voeg je zelf de rijs-producten toe, dus dit moet wel goed en snel gebeuren. Omdat ik geen volwaardige oven in mijn casita heb, maak ik mijn baksels bij mijn moeder. Ze zegt altijd dat ik het maar uit zoek met mijn gebak en gefreubel, maar zodra ik aan de slag ga, staat ze toch naast mij. En vooral bij dit recept was ik er heel erg blij mee!

Na alles te hebben ingeslagen ben ik aan de slag gegaan. Nou, het begin is fairly easy, been there, done it. Met succes.
Daarna rode kleurstof met cacaopoeder mengen, ook daar niets spannends aan. Check.
Bij stap drie moet je baksoda met azijn mengen en dit toevoegen aan je rode mengsel. Okee, now it gets tricky want direct na de toevoeging moet je ervoor zorgen dat de cupcakes zo snel mogelijk de oven in gaan. Het ziet er wel fancy uit, die chemische reactie. Ik voel me een echte keukenpro!

TIP 2: Baksoda is iets anders dan baking powder of zelfrijzens bakmeel. Baksoda op zichzelf doet niets, maar in combinatie met azijn of een andere zure vloeistoef gaat het schuimen en zorgt het voor luchtig gebak. Je kunt een pakje voor nog geen 2 euro bij de plaatselijke toko halen.

Okee, alles is goed gemengd, de bakjes zijn gevuld en alles staat in de oven. Nu wachten op het resultaat.
Na tien minuten zag ik dat de cakejes al aardig oprezen. Ik voelde mij echt trots, dat het mij lukte! Ik zat al die tijd als een klein kind voor de oven te kijken naar de activiteiten van mijn rode creaties. Ik was echt onder de indruk van de grootte, het leken wel op de paddestoelen waar David de kabouter in leeft! Nog drie minuten later was mijn moeder's oven een replica van Mozes' rode zee in Egypte. Oeps...
Nog eens tien seconden later leken mijn cupcakes én de binnenkant van de oven op het landschap van Mars. Dubbel oeps...
Na een kleine scheldpartij( sorry mam) baalde ik er nog het meest van dat ik alles daarna moest opruimen. Dat die cakejes waren mislukt vond ik minder erg, daar kon ik een lesje of twee van leren. Maar die rode zooi... Crap. Echt een drama! Die status van keukenpro ben ik dus direct kwijt. Evenals mijn trots....

TIP 3: Baksoda met azijn maakt alles schoon! Alles!

TIP 4: Vul de cupcake vormpjes niet te ver. Eenderde is voldoende. Vergeet niet dat ze nog moeten rijzen, anders vallen ze over de rand van de bakvormpjes.


Poging 1: My mom's oven a.k.a. de Rode zee van Mozes...



De tweede lichting ging gelukkig al wat beter, maar toch was ik niet tevreden. Ik ben een perfectionist en serveer alleen items waar ik achter sta.



Na een hoop gebak en gefreubel had ik wel een aantal cakejes klaar, maar de eerste helft heb ik zo kunnen wegdonderen. Ook al zagen de cakejes er niet zo spetterend uit, ze smaakten wel bijzonder goed, if I say so myself.

Let them eat cake. -Marie Antoinette



Omdat ik mijzelf niet op mijn kop laat zitten door een stel cakejes, heb ik ze en paar dagen later nogmaals gemaakt. Ik ben een stuk secuurder te werk gegaan en heb ook een iets ander recept gebruikt. Het baksoda-azijn mengsel blijft iets spannends.

Je gebruikt maar een klein beetje, maar het heeft een groot effect. En alweer zat ik als een klein kind voor de oven om te kijken hoe het bak proces ging. En ook om te checken dat de oven niet weer in een rode massa veranderde... En ja, ook om te kijken hoe groot ze werden..

Thank GOD or whoever you pray to is het dit keer beter gegaan. Ik had echt geen zin om weer alles te moeten opruimen. Terwijl de cupcakes afkoelden, ging ik aan de slag met de topping. Ik had geen zin in de traditionele vanilla frosting, dus ik heb er een frisse Monchou topping bijgemaakt.



TIP 5: Let goed op wanneer je slagroom opklopt. All it takes is one second to ruin it. En dan heb je een smaakloze substantie waar je niets meer mee kan.



Poging 2: Red velvet cupcake a la J.!



De topping is fairly easy, met uitzondering van boven genoemd slagroom-kloppen. Alles romig kloppen, dan alles bij elkaar gooien en nogmaals mixen tot het een romige massa is, et voilá!  Daarna kun je spuiten, smeren en decoreren wat je wenst! Zo leuk, ik voel me er net weer kind door.

Je bent even bezig, maar daarna heb je ook wat. En ik ben echt super trots, want ze smaken nog ook ;-).






Nu vast bedenken wat mijn volgende bak-doel wordt...

( Oh ja, ik maak ook op bestelling. Leave a note if u wish :))

Jazz.