When I grow up..

I love my job. Did I mention that already?
I know I am talking a lot about love lately. But I do, I love my job.

I am sure the people who know me cannot imagine me in a "teaching" kind of position. And certainly not loving it.
But I do. I do, I do, I do-o.
When I was little I used to dream about becoming a princess when I grew up. When I was about 8 or 9 years old that dream was not really abandoned, but I set more realistic goals for myself, me being practical as ever: flight attendant, hair dresser, professional swimmer, professional ballet dancer or astronaut. The sky is literally the limit.

As I got older my life's purpose became more and more unclear. Of course, I still had the princess thingy in mind but I had to have a back up plan in case that one failed.
Hmm.. I like the way I look. I mean, I do know how to put on some decent make up and throw a halfway decent looking outfit together. So I started to think along the line of hairdresser. Nah, too limited.
All-round stylist then? I could see the captions already:
'Jazz, stylist to the stars has released her latest perfume. A must have!'
Mweh.. That did not really do it for me.

Since my mother was a flight attendant for almost 10 years and has the most amazing stories of that time, I started to think along the line of "something" in tourism. "Something" yep, the perfect plan.
I enrolled in Tourism college in the hope that my life's purpose would reveal itself magically to me.
Not exactly. At first I wanted to become a buyer for one of the bigger tour operators, but then I found out you must have mad negotiating skills for that. * Think… Think… think real hard..* Yeah, strike that. I could not negotiate a good deal even if I was bargaining for my own sweet life.  So that's a big no-go.

In my senior year I did my internship in the sweet Caribbean where I could imagine myself becoming a General Manager for a big fancy pancy five-star resort. The upscale thingy. Hmm.. Maybe, sounds interesting.
Due to the lack of having a real plan I decided to extend my schooling career and went to Tourism university. Lucky me, I got to skip the first year due to my previous education.
There, the plan of moving to the Caribbean kept lingering in my mind, but the plan of becoming a GM, not so much anymore. And I still did not get even one step closer to becoming a princess.
Where is the fairy God mother when you need her? Or a long lost aunt that I do not know to inform me of my great-uncle that left me as heir to the throne of some unknown teeny-weeny island (in the Caribbean of course, I don't do Dutch islands)?
I bought several pumpkins, but none of 'em turned into beautiful glass carriages. And I refuse to kiss a stinking frog!
I don't want to become a princess that bad.

So I decided to abandon ship and become a diva instead! And that works perfectly for me!
I am not a pro like Prince or George Michael yet, but I'm fine just as the little Diva that I am.

Na, na, na, diva is a female version of a hustla

Of a hustla, of a, of a hustla

Na, na, na, diva is a female version of a hustla

Of a hustla, of a, of a hustla

-Beyoncé, Diva, I am… Sasha Fierce(2009)

Me? Diva? Yes honey. Not the fabulous kind, but the awesome kind. The one that can (read: must) walk around in high heels and can do "the eyebrow".
The who?

The eye. Brow.
You know you've got this friend who can give you a dead stare in the face and can raise just one eye brow without even breaking a sweat. And give you the sarcastic look.
Yep, that's it. And I am blessed to master this trait. It's my favorite!

But since I cannot make a living of being a diva, eyebrow-raising is not a skill I can add to my resume and I actually want to do something with my life, I just started a random job. It was fun, but as you can read in "Super Jazz en de sollicitatie" I grew tired of it and was ready for something new.
With that being said (and some difficult questions and a bit more sweaty arm pits... uhm palms) I got myself another job.
One I really liked.
Liked.
Yes.
Past tense.

Because Ms. Thing over here landed herself a promotion. A promotion which requires me to be very patient and explain stuff over and over again with the patience of a kindergarten teacher trying to prevent a child from eating Play-Doh.

One: I never in my wildest dreams thought that I would get myself a job like that.
Two: I never ever thought that I would actually enjoy doing it.
Three: I could have NEVER EVER EVER thought that I would be remotely good at it. Or so they say.
I did receive some compliments that really made my lil' ol' heart melt. Softie that I am.

All kidding aside; I basically never thought I was a people's person. I can be a people's person, but only when I have my moments. And my moments were very slim and rare. And this was known in a very early stage in my life. My mom decided not to speak to me for the first 15 minutes every morning. I was too grumpy. I also get grumpy when I am hungry. Which is often. Or when I am sleepy. Which is just as often. So basically I used to have some (yes, some) people's person moments.

Despite all the issues I do manage to keep my grumpiness to a minimum when I am in public. Makes me pretty damn proud of myself. As if I am an adult and can function as one should behave. And seeing my 'babies' do great in the big corporate world that is our office jungle, makes me even more proud. Of both myself and them of course.

I still keep the little flame called my princess dream flickering. Since Prince William is not as cute as he used to be and Harry not ready to commit, I found my own Prince Charming.(yes, really!!) Not one of royalty, but it will do just fine. Another thing I can cross off from the 'grown-up-to-do' list. I am on fire.
But still I am secretly hoping for my own fairy God mother or uncle to make me a real princess.
I know I am destined to be one!

Love,

Jazz.
 

Ik ben verliefd!

Heb je ooit dat gevoel gehad dat het gewoon klopte?

Dat je gewoon je soulmate hebt gevonden, waar je al die jaren al naar opzoek was?

Nou, dat is mij dus overkomen! Het klopt allemaal gewoon, echt een aanvulling op én een weergave van mijn karakter. I feel so lucky! Zevende hemel, roze wolk, roze bril, roze alles!

Ik heb perfectie gevonden! En niet eenmaal, nee, tweemaal!

 

Tweemaal?

Ja, tweemaal!

 

En de hele wereld mag het weten!!!

 

I HAVE FOUND THE PERFECT SHOES!!!!!!!

 

I am totally and utterly in love, it's amazing!

 

Normaliter word ik zelf een beetje misselijk van al dat onpasselijke geklef. Ook als het om schoenen gaat(behalve als het om Christian Louboutins gaat), maar dit is gewoon meant to be!

Ik ben er helemaal klaar voor:  Timberlands for the casual me en kick-ass heels voor de… uh...rest of me :).

Het afgelopen jaar werd ik wat meer casual in mijn outfits, maar ik heb de liefde voor killer heels weer volledig hervonden!  

De voetjes moeten er ook weer even aan wennen, but I'm back! Dat gevoel van kick ass en all feminine is immeasurable. So worth de voetenbaden en -massages!
My loves zijn schattige zwart leren enkellaarsjes met een ruitstiksel aan de zijkant en een klein riempje op de buitenkant. Oh ja, en een not-so-cute heel van 12 cm. Size does matter ;-). 

Zoals jullie weten is er bij mij op werk de regel van 'Casual Friday' ingevoerd. Dat betekent dat ik de rest van de week dus niet casual mag zijn. Althans, niet op werk. Wat voor mij soms heel lastig is, zeker in het kader van 'ik heb nieuwe schoenen, dus ik moet ze gelijk aan'. Ik moet 4 hele dagen wachten tot ik mijn Timberlands aan mag. Dat is gewoon gemeen. Dat is hetzelfde als tegen een kind van 4 zeggen dat ze een snoepje mogen, over 4 dagen. Of een wortel nét buiten bereik van het paard hangen. Vier dagen lang. That's just cold.

 

Maarja, helaas weinig aan te doen. Tot die tijd overleef ik het wel door rond te hobbelen (soms bijna letterlijk) op mn pretty lil' boots. Jazz in boots! Lijkt bijna letterlijk op Puss in boots, only less furry..

 

Zoals jullie ongetwijfeld ook weten, ben ik niet gezegend met extreem lange benen. Of lange benen, period. Veel mensen op mijn werk wel. Het was voor hen een beetje vreemd toen ik ook ineens in de lange-mensen-regionen (alles boven 1.70m) kon meespelen. It's not much, ze kunnen net niet meer de bovenkant van mijn hoofd zien, but it’s a start!

 

Nog steeds vinden sommige heren van bijna twee meter het af en toe vreemd dat ik op bepaalde dagen 'zo lang' ben. Automatisch dwalen hun ogen af naar lagere regionen… en nog lager, langs mijn benen…. Lager….. Tot… BAM! Now they get it! High heels! The secret for all short people. Ha! Love it!

 

Momenteel draag ik ze alleen op werk. Ik alleen buiten op hakken van 10 tot 12 cm, dat is gewoon vragen naar problemen. Ik bedoel mijn hak kan vast komen te zitten (check), een hak breken (check), struikelen over mijn eigen ineens-veel-langere benen (kan ook zonder verlenging, maar ook check) of ik kan worden aangehouden omdat ik ze op mysterieuze wijze heb weten om te toveren tot lethal weapons. Bij die laatste kan ik (nog) geen 'check' zetten, maar Gosh, how I wish sometimes.. Zeker in de spits. Pushy people. Oh ja, nog een reden waarom ik buiten nog geeen hakken aan mag: I'm a bit wobbly.. Ik moet daar nog mijn examen voor doen.

 

Ik moet wel toegeven dat ik tegen het einde van de werkdag blij ben wanneer ik toch weer mijn oude vertrouwde zeer platte All Stars aankan. Those are just heaven on a rubber sole.

 

SHORT PEOPLE:

God only lets things grow until they are perfect...

Some of us didn't take as long as others.

 

En voor de andere dagen: my Timberlands! Niet die iedereen heeft, maar die bijna iedereen heeft: de sneaker versie. Vroeger vond ik Timberlands echt totaal niets. Mijn moeder heeft de eerste 10 jaar van mijn leven een paar gehad die wij allemaal "Trepkeks" noemden (don't ask, geen idee  wat het betekent, it just was). Dus aanvankelijk dacht ik dat het "mommy-shoes" waren. Totdat ik in de pubertijd raakte en "fan" van Murder INC. werd (again, do not ask). En toen vond ik ze ook niet leuk omdat ik dacht dat ze voor gang members en rappers waren. Maar die hele hoge versie vond ik wel leuk, alleen ben ik niet gezegend met een schattig maatje 36, waardoor dat al gauw een no-go werd.

 

 

 

 

En toen - fast forward 10 jaar- was mijn smaak veranderd en dacht ik dat ze wel heel leuk bij een spijkershort zouden staan. En ik had gelijk!

Ik moet eerlijk toegeven dat een vriendinnetje ze mij onder de aandacht heeft gebracht. Ik hadd ze al eerder gezien en toen leken ze mij wel leuk, but I didn't give it any second thoughts. Toen gingen we samen de stad in en wilde zij beide modellen passen. Terwijl zij model 1 aanpaste, besloot ik model 2 te passen. En het was voor ons beide liefde op het eerste gezicht. Ze zitten heerlijk, een tikkeltje stoer, maar niet al te stoer dat mensen bang van mij worden. Casual, maar niet zo casual dat het weer niet geschikt is voor casual Friday. En ze staan gewoon ontzettend leuk!
Needless to say dat we binnen een kwartier beide vrolijk de winkel uit huppelden met een grote tas aan onze hand. Helemaal happy.
Tegenwoordig gaan we geregeld op dubbeldate. Hartstikke gezellig!

 

 

Jazz.

My first goal of twenty-fourteen

This year is not even a month old and already I'm surprising myself!

I have set my first goal. I'm so proud of myself!

This is so unlike me. The goal is so unlike me!

Why I'm so over the moon?

I worked out! And I know, about a year ago I wrote a similar blog, about working out and getting in shape. And it ended.. Well I don't know how it ended. Because it didn't really start.

But this time I have a goal. A real goal. And without a goal I'm not moving an inch from my comfy couch.

 

My goal: A 5k business run and I have 45 days to train for it.

Why I signed up? I don't know. Well actually, I didn't sign up myself.

I was chatting with a sweet and over enthusiastic colleague who is a wee bit crazy (she gets up a 6AM to run 10k before work!) and she got me so worked up that she signed me up!

And I let her.

You may think I'm such a push over, and in some cases you would be right, but this girl.. Whenever she's in her zone she could sell heels to a person without feet! Trust me, She's that good.

So yeah, I willingly let myself get pushed over. Not all the way, I let her sign me up for the shortest route: 5k. The longest is 21,5k and I could never, in my wildest dreams imagine myself completing that route alive. With my lungs still in my body. And still be able to cross that finish line on my own strength. Scratch that; And still be able to cross that finish line period. So I felt somewhat confident about the 5k. After all, I still had about 5 months to train for it.

Every day I walked past that list my name on it. And every day I looked at my name on that list. With the 5k behind it.

It might sound like I am exaggerating, but for the record: I basically donate my tuition to the gym. I still went occasionally, but ever since I got the promotion I started working til late and then I didn't have the energy anymore to go. And then it got colder, and darker. And, and, and...

Until it was the new year and there were only 45 days left, instead of 5 months!

Trust me. Many times I thought of taking myself of that damned list, but I didn't want to seem like a drop out. Or at least not the first drop out. But all of the other "victims" were too psyched about it, so I left things as they were. As time passed I tried  make up excuses or even tried to plan a concert the night before so I could wiggle myself out of it but the odds just weren't in my favor. I even tried to mentally stall time, perhaps I had this undiscovered gift. But no. I'm just plain ol' Jazz that has to get her a** off the couch and in some sweat pants and out on the street.

I have also said many times "Tomorrow" (Just like the song). And then it became tomorrow, and the day after, and the day after... But my couch has such a great attraction on me...

On the presumption of " be the best I can be" I already, totally unrelated, started to change my diet. Less snacks, less sweets, less fast food. I even gave up my ultimate snack: salted popcorn. More veggies, dairy, wholesome food and breafast!

I'm not a breakfast type of girl. I prefer lying in bed for another 10 to 15 minutes than to get up and put some energy in my body. My bed has that same attraction on me..

Breakfast can be indeed fast! So I bought me a cute little blender (0.5 liters) a ton of fresh green veggies at the market and a pack of yoghurt.

I really do love fresh spinah, but didn't it could be that tasty! Blend it up with some yoghurt, banana an chia seed and you got yourself a halthe, filling and easy breakfast in literally 3 minutes.

Holy ***, I start to sound like a sales person from Tell Sell!

Ok, rewind. No, it doesn't make you instantly lose weight, and it doesn't give insane abs overnight. It's just tasty. Really tasty. And it lasts me all through lunch. What more can a girl ask for?

So. Besides me blending up everything I can lay my hands on I still had that teeny weeny issue of having absolutely no stamina. And my personal D-day growing closer and closer. No excuses.

So I did the unthinkable. I went to the gym. I can't even remember the last time I went! I signed up for a class in Body Combat. Nothing serious, just an hour of kicking and punching in the air and women under the impression that they are the next Jean-Claude van Damme. Yeah. Ok, I can do that. The warming up started pretty intense, it's all on a high energy level. So I gave it my all. The running and the jumping and kicking and screaming, I loved it. The kicking and screaming came very easy, I was already a pro at this by the time I was ten. I think it was hard to see I was completely new at this sporting thingy.

 

 

After a good while there was this little 30 second break. I drank a bit of water, I have to stay hydrated of course. And I made a futile attempt in wiping away all that sweat. Man, I have never in my life sweated as much as during that class.

Partially because of the amount of sweat I thought the time was almost up. I checked the time: only halfway.

ARE YOU SERIOUS? Did time stand still? This can't be! Damn you time!

Because of this the second half hour was double so hard. I am proud of myself because I stuck with it. Like a pro. (Even when an old lady mooned me, that was very disturbing).

All proud I returned home, took a hot shower and went straight to bed. Well, almost straight to bed...

A couple of days later, I surprised myself even more! With my D-day only 1.5 months away I knew I had to get busy. I came home from work, changed my outfit, blended me a spinach-carrot shake and went out the door. Music in my ears, my running app on stand by and there I went. A slow jog, all good. But this was much harder to keep up than the body combat class. I thought it was especially difficult to get my breathing under control in the cold weather. Yes,  I think it's cold here in the Netherlands! I know it's not nearly as cold as it should be and there are other parts in the world that are being tortured by blizzards, etc. But I have Caribbean blood! Anything below 15 degrees Centigrade is cold to me!

But despite the hardship I persisted and I ran. Okay, I jogged.

And why I am so happy you ask?

I jogged my first kilometer in 7 minutes!

Stop laughing!

Last time I jogged it took me 10 minutes to complete 1k! And I didn’t even practice in between!

So I think it's something to be very proud of!

I'm no Speedy Gonzalez. Not yet. But I have good faith in crossing that damned finish line!
On my own strength.
With my lungs still inside my body.
Alive!

To be continued…

Jazz.

Op de valreep...

... Wil ik jullie een heel erg gelukkig, liefdevol, gezond, rijk, gezellig, vruchtbaar( if you're into it), vrolijk, vredig, spannend, vreugdevol, smaakvol, enerverend nieuw jaar wensen!

Cheers to the freakin' New Year!!

Doetie het of doetie het niet?

Zuster heeft een hele leuke baan met geweldige benefits waar ze haar familie soms ook van laat meegenieten.

 

Zoals nu. Moeders en ik mogen meehoppen naar ons paradijsje in de Caribbean. Voor 48uur.  Niet lang, maar er is zon!

Zover is het nog niet, want de hippe mensen die bekend zijn met het fenomeen IPB weten dat het tot het laatste moment zeer spannend is of je mee mag. Of niet.

Voor die 3 mensen die onder een steen leven, of de pech hebben geen steward(ess)/piloot te kennen: met IPB mag je - voor een sterk gereduceerd tarief- meevliegen naar wherever! Mijn advies: wordt asap BFF met een steward(ess)/piloot/iemand werkzaam bij een luchtvaartmaatschappij!

 

Vanaf het moment dat wij de tickets hadden gekocht leven we in opperste spanning. Ondanks dat je je tickets hebt gekocht, is het nog geen garantie dat je daadwerkelijk mee mag. Dat hoor je pas bij de gate. Op moment van vertrek. Wanneer je je handbagage al hebt ingepakt (nee, meer mag niet mee, ja het was hel om in te pakken, maar daarover later meer) en met je goede gedrag om 04.15u bent opgestaan. Als je mijn verhaaltjes vaker hebt gelezen, weet je inmiddels dat vroeg opstaan echt niet mijn forté is. Dus dat was al een hele opgave!

Maar goed, het is voor een goed doel dus mij hoor je totaal niet klagen. As long as I get on that damn plane. Ik heb ook niet geklaagd toen meneer de taxichauffer bij het verkeerde (lees: niet bestaande) huisnummer stond te wachten. De goede straat, dat wel, maar rustig 10 minuten ergens staan wachten en het maar vreemd vinden dat er niemand staat te wachten. I guess dat ook hij geen ochtendmens is... Anyhow, meneer is er eindelijk en na een heerlijke vriendelijke, doch strenge sneer van zusterlief (met glimlach uiteraard) begrijpt meneer de taxi chauffeur dat hij maar even vort moet maken. We got a train and plane to catch!

Ik denk dat we best een verschijning zijn zo vroeg op het station: een vrouwtje strak in gekleurd pak met koffer en trolley, moeders en ik in meters wol gewikkeld (want het is koud) en ik natuurlijk met mijn prachtige hotpink Princess koffertje. Allemaal rennend (zus op heels, respect!) om die stomme trein te halen.  En nee, het was geen schattig gehobbel, maar meer 'run Forrest, run'! But okay we made it. Je denkt nu zeker dat ik het allemaal een beetje aandik, no I'm not. It's all real!

Eenmaal aangekomen op onze nationale luchthaven is het een kwestie van afwachten. Afwachten of er plek is. Het klinkt haast gemeen, maar je gaat hopen dat mensen -welke reden dan ook- hun vlucht missen. Je wenst ze eerlijk waar niets kwaads toe (echt niet!), maar gewoon dat zij niet vliegen en jij wel. Omdat zus gewoon moest werken en zich moest melden zouden wij elkaar vooral op de hoogte houden. Doetie het of doetie het niet?

Na ruim 2 uur op de luchthaven te hebben rondgedoold( ik moest ineens denken aan The Terminal..) kregen wij het verlossende woord; YES!

Yeah baby! Storm coming up? Sneeuw? Que? Sun, sun, sun!

Cause I'm leaving on a jet plane
Don't know when I'll be back again

- John Denver (1966)

Je kunt begrijpen dat ik daar, ter plekke, midden in de gate een vreugdedansje heb gedaan. Don't care about nobody, ik ga naar de zon b*tches! Excuse my language, really, maar ik ben blij( Churandy voice!) dus huppel ik vrolijk naar de security en begin daar nog vrolijker te strippen.
Alles uit? Dan doen we toch alles uit, geen probleem! Het wordt nog leuker als blijkt dat we in de sectie van zus zitten. She is gonna wait on me. Oh yeah. Voor iedereen die een oudere broer of zus heeft: IT FEELS GOOD! Real good! Stiekem was en ben ik ook wel een beetje trots op dr hoor, ze doet het echt goed.

Natuurlijk gaan we even een aantal familieleden opzoeken. Zij zijn zo gewend dat we 2, 3 weken blijven, dat ze heel verbaasd opkijken wanneer ze horen dat we maar 2 dagen nu blijven. In Nederland vinden ze je decadent, in het paradijs verklaren ze je voor gek. Could be, but don't care!

Ik geniet intens van elke minuut dat ik er ben en met elk zonnenstraaltje voel ik dat mijn batterijtje steeds weer wordt opgeladen. Oh the sweet, sweet joy! Oma's, tantes, nichtjes, ooms, we proberen iedereen te groeten. Een lieve tante heeft zelfs mijn 2 fav dishes gekookt! Kwijl!!

En terwijl ik bij oma trots van de weegschaal ben gestapt omdat ik ben afgevallen, werk ik doodleuk 2 volle borden weg. Don't care! In Nederland ga ik wel meer sporten. Het was toch al tijd om mijn sportschoolpas af te stoffen..

Okee, back to the handbagage thingy. Als IPB'er mag je dus alleen handbagage meeslepen. Wat voor mij dus mn fancy pancy hotpink Princess trolley betekent. Met mijn rugtas of course. Rugtas et moi zijn inseperable. Maar daar past dus niet veel in. Dus moest ik keuzes maken. Ik ben NIET goed in het maken van garderobe keuzes. Zeker niet voor de komende paar dagen in de stralende zon! Wil ik dan shorts aan, of een jurkje, of wie weet heb ik wel zin in maxi jurken (best invention ever!), of alleen een lange rok. En daar passen dus verschillende sandaaltjes bij. Of heels, ligt aan de tijd van de dag. Issues, issues.. FYI: op een normale vakantie van 3 weken neem ik ongeveer 10 paar shoes mee. Dus de hele week van tevoren heb ik mijn kledingkast in gedachten doorlopen om dan maar zo gevarieerd mogelijk te pakken.  I must say dat het nog redelijk aardig is gelukt, maar toen we met zus ging dress shoppen voor de komende feestdagen, kon ik het toch echt niet laten om toch 2 jurken te kopen. They're so pretty... Ik heb 0 wilskracht, I know, maar who cares. Dit is mijn vakantie dus ik vind dat ik het er best van mag nemen. :-)

Elke vrouw (en vrouwelijke man) snapt na bovenstaande tekst dat ik mooi bovenop mn koffertje mocht zitten om hem dicht te krijgen. En toen leek ik op een pakezel in een maxi dress...

 

Anyhow, het was heerlijk! Bij dezen wil ik zusterlief ook bedanken, it was the best! Thank you!

Back in NL ga ik maar de kou trotseren..........

Jazz.

 

Glamour vs. Chanel

Vriendinnetje J. had gastenlijst plekken gewonnen voor de opening van het Glamour Beauty Festival in de Bijenkorf in Amsterdam. Op een donderdag. Om 10uur 'sochtends. 

Gezien ik nog vrije dagen op moest maken en we beide toch wel benieuwd waren (en stiekem stapelverliefd zijn op de Amsterdamse Bijenkorf) besloten we te gaan. 

Even heel serieus: wie verzint het om zo'n opening op een donderdagochtend te houden?! Normaal Nederland moet dan gewoon werken of naar school!

Anyhow, wij zijn dus in ons meest fancy-pancy outfits naar Amsterdamned getogen. Gezien we toch in de fashion zaten, waren we ook prachtig fashionably late. Aangekomen op de vijfde verdieping spotten wij een groepje meiden die net iets te hard naar mijn smaak probeerden om 'fashionably diverse' te zijn, waardoor wij wisten dat we goed zaten. Ja, tuurlijk wil je er leuk uitzien, maar lieve meiden, het moet vooral lekker zitten. En je kunt mij toch echt niet wijsmaken dat een driekwart rood leren MC Hammer poepbroek lekker kan zitten. But hey, ieder z'n eigen smaak I guess. 

De openingsspeech was al in volle gang, maar mijn oog ging meer uit naar de omgeving: grote schalen met belegd  foccacia brood, muffins, glazen vol prosecco, fresh OJ en grapefruitsap. Nice. A bit to my left zie ik goodie bags. Interesting! Het zijn wel mini goody bags, maar ik zie dat het een Chanel tasje is, so the size doesn't really matter (only in this case people!). As you may have noticed let ik echt totaal niet meer op de speech .. Too distracted! Moving on.. Naast de aparte outfits en masses of food valt het mij op dat er dames van mijn leeftijd rondlopen met the prettiest Chanel purses en Christian Louboutins! CHRISTIAN effing LOUBOUTINS!!! How is that possible? Why can't I have a pair of those pretty puppies on my feet? Even schiet het door mijn hoofd om haar omver te duwen, de schoenen van haar voeten te trekken en make a break for the door. Maar ik hou me in en probeer mij te focussen op het applaus. Smile my prettiest smile and clap.

De winnares van HNTM is er ook. No clue who she is, maar ik zie allemaal happy faces dus het zal wel goed zijn. 

Het doel van deze dag ontgaat mij een beetje omdat het een beetje aanvoelt als het 25jarig jubileum van Koos in de bedrijfskantine. So not glamourous! Zonde! Ook is de groep aanwezigen vrij klein en na de plichtplegingen is de helft binnen 5minuten verdwenen. Ik vind het idee van een 'glamorous opening voor jonge meiden' heel leuk. Geeft ze de mogelijkheid te beleven wat ze alleen in bladen zien. Cute. Persoonlijk vind ik dat de uitvoering iets professioneler had gekund. Het lijkt me wel stoer zo'n event te organiseren. Speaking of: kijk even op www.luxuriousevents.nl. Vriendinnetje J. heeft haar eigen eventplanning bedrijfje en yours truly helpt haar daar graag mee! Zo'n opening zou echt awesome in de portefeuille staan! So, mocht je een eventje hebben die verlegen om een kick ass planner? Let me know!

Oh ja, als je dit weekend in Amsterdam bent, ga even langs de Bijenkorf en bezoek het Glamour Beauty Festival!

People from Glamour: thank you for Chanel!

Love,

Jazz. 

Omnomnomnom...

Zoals je misschien door hebt, heb ik het graag over de liefdes in mijn leven.
Die onvoorwaardelijke liefdes die je nooit in de steek laten. As John Mayer puts it:

"I've done everything in my life that I wanted except to give and feel Love for my living. I don't mean roman candle firework Hollywood hot pink love. I mean I-got-your-back-LOVE!"

- John Mayer, Bold as love, Contiuum (2006)

Die liefde. Naast shoes is food overduidelijk een van mijn minnaars. En dan heb ik het over food in general. Ik heb er heus geen fetish ofzo voor, I just love it! Eten maken, programma's over eten kijken, maar vooral eten eten!
Heerlijk! Ik kan van een goede maaltijd echt genieten. Zelf vind ik t ook leuk om in de keuken te freubelen, maar die berg afwas daarna... Ik ben nog steeds op zoek naar mijn magic wand! Masterchef Australia vind ik ook echt een prachtig programma. De manier waarop die chefs met food omgaan en de passie die ze ervoor hebben, I'm loving it!

Je kunt mij midden in de nacht ook voor eten wakker maken. Van een lekkere sushirol tot een goeie pasta, no problem there. Of een lekkere Caribische schotel die door mijn oma's of tantes zijn klaargemaakt... Hoeveel ik ook van slapen hou (waar ik ook echt die onvoorwaardelijke liefde voor heb!), ik hou nog meer van eten. Geregeld heb ik na lunch ook een dipje, after food, there's sleep time.

Tot ik mij van de week op de weegschaal waagde. Na ruim een jaar. Ouch. Dat was ronduit pijnlijk. Zelfs tijdens mijn half jaar lange bunker festijn in de Caribbean heb ik niet zoveel gewogen.

Hmm, even laten bezinken hoor. Nog steeds zal je mij niet horen over dik zijn, dieten enzo maar het is wel een kleine mind set die ik moet veranderen.
 

Ah, pfff who am I kidding?! Alsof ik ooit op mijn voedsel zou kunnen letten of eten zou kunnen laten staan!
I just love it too damn much!

 

Vriendinnen van mij proberen wel eens diverse dieten uit. Sonja Bakker, Cambridge, Weight Watchers, volledig vegetarisch... Ik heb het allemaal voorbij zien komen met de soepjes en shakes. Eén waagde zich zelfs aan een heus appel dieet waarbij ze een hele dag alleen maar appels mocht eten! Like really… Ik vond dat appeltaarten ook bij het appeldieet horen! Not quite the intention I guess. Als ik dan naast hen een hamburger naar binnen werk, bekruipt mij toch wel een licht schuldgevoel... Jij die half tegen de vlakte gaat en ik die zit te bunkeren. Arm schaapje..

Dus ik besloot mij eens in zo'n dieet te verdiepen. Wie weet staan er nog leuk en gezonde recepten bij en het kan zeker geen kwaad. Allemaal roepen ze dat ze geen dieet zijn, maar all I can see is 'NO EATING'. Uhm, nee. Ben ik niet zo'n fan van. Wat dan pas echt de kroon spant is wanneer mijn nichtje haar food schedule aan mij toont. Zij wilt ook een paar kilo's kwijt en eet daardoor bewuster naar het principe van de fameuze madame S. Bakker. Zij mag dan als avondeten een cup-a-soup met een volkoren cracker eten.

Rewind: say what?! 

 

Ik herhaal: " Zij mag dan als avondeten een cup-a-soup met een volkoren cracker."   

 

Cut!

 

Dat is toch geen eten?! Laat staan AVONDeten!! Dat is een half tussendoortje voor mij! Zelfs mijn lunch is meer!

Ik kon niets anders doen dan mijn nichtje meelijkwekkend aankijken. Arm schaapje. 'Hou op Jazz, ik weet het'. Ik zag haar al aan d'r soepje zitten.. Wil ik met haar meedoen, dan wordt het afzien voor mij. Daar moet ik nog even over nadenken, hoor. Ik zou het mijzelf niet willen aandoen, maar mijn omgeving verdient ook geen hongerig monster.

Me Jazz, me hungry.

 

Het schijnt dat ik een soort van monster word wanneer ik echt honger heb. Ik word heel vervelend en kan dan echt aan niks anders dan eten denken. Natuurlijk valt mijn rommelige maagje in het niet bij de kindjes in o.a. Afrika, maar je wilt mijn buikje niet aan het rommelen krijgen! Eens zat ik in de auto bij een vriend van mij. Hij vond dat er "iets" onder de motorkap niet goed klonk, dus het eten werd even uitgesteld, omdat hij toch even onder de motorkap wilde kijken. Dat "even"  werd natuurlijk wat langer, want een man en een auto is… tjah, geen idee eigenlijk. Eindstand moest ik een kwartier wachten. Mijn maag was het daar overduidelijk niet mee eens en liet dat blijken door even te claxonneren. Terwijl meneer nog onder de motorkap gebogen stond. Needless to say dat ik door die actie nog langer mocht wachten. Mister was not amused. Neither was my tummy.

Ook op werk heeft mijn maag zich beroemd en berucht gemaakt. Tijdens de allereerste vergadering die ik in mijn huidige functie mocht bijwonen, besloot Tummy dat het wel mooi geweest was en dat het gevuld moest worden. Ik dacht dat mijn buik nog fairly zachtjes aan het rommelen was, een soort gedonder in de verte. Tot ik de geschrokken gezichten van mijn buren zag; they did not know dat een tiny person like me zo'n bouwvakkers geluid kon maken. Cute, little, lady like moi... yeah.. een glimlach en batting eyelashes konden de situatie niet redden.

Cranky opmerkingen en een gezicht dat op onweer staat komt ook geregeld voor wanneer ik ernstige trek heb... So beware.

Ik zat laatst mijn foto's terug te kijken die ik op sociale media heb gedeeld en het zijn vrijwel alleen maar foto's over shoes (as already known) en eten. Food speelt dus een grotere rol in mijn leven dan ik dacht.. Feeder much?

Nu al flirten mijn gedachten met een lekkere Domino's pizza met Cinna stix als toetje... Of sushi, dat heb ik ook al even niet gegeten. En gezien ik zelf de grootste nerd EVER ben in pannenkoeken maken ( ik kan het niet, ik kan het gewoon écht niet), moet ik mijn moeder of zus maar weer een lief aankijken. *Bedenk nu van die hevig knipperende poppenoogjes met ellenlange wimpers.. Ah toeee…Pretty Pretty please??!!*

Jazz.

Check out my other page, all about food and recipes!