31 mei 2013
This is not goodbye..
Helaas zijn niet alle dingen in het leven leuk.
Soms gebeuren er dingen, waarvan je graag had gewild dat je ze kon tegenhouden of in je tijdmachine kon terugreizen om dingen te voorkomen.
Unfortunately, those moments are also part of life.
Ik wil het niet heel erg zwaar gaan maken, maar toch wil ik even stilstaan bij zulke momenten.
Mijn familie heeft een zware klap te verduren gehad en ik zou het niet gepast vinden om het alleen over leuke dingen te hebben, als er ook pijn bij hoort.
Voor iedereen, voor ieder moment dat je graag had voorkomen:
Only time helps.
Ik geloof niet dat het alle wonden zal helen, maar na verloop van tijd kan het makkelijker worden om ermee om te gaan. Of het wordt gewenning. Ik weet het niet...
Hoe dan ook, krijgt het een plekje in je leven. In je hart en geheugen. En dat zijn de belangrijkste plaatsen.
Memories last a life time.They are the rays of sun on your path of life.
Ik wil bij dezen graag mijn medeleven en steun betuigen aan iedereen die iemand moet missen, permanent of tijdelijk.
Rest in peace Tio Kenneth❤
Jazz.
10 mei 2013
Shopaholic pt 2
Net
wanneer ik eindelijk denk enigzins genezen te zijn van mijn verslaving, wordt
ik er weer mee geconfronteerd.
Ik koop
echt een stuk minder en dan zijn het vaak ook the bare necessities of
spulletjes voor mijn mega grote paleisje. Kleding kan ik vaak wel laten hangen(
na een extreem lastig intern conflict te hebben gevoerd waarbij mijn common
sense het dus heeft gewonnen), shoes is ietsje lastiger, maar ook dat lukt mij
redelijk.
Koopkracht is de kracht om te laten liggen wat je niet nodig hebt
- Loesje
Tot ik
word meegesleept naar een nieuw winkeltje. I had a sneak peek want het
winkeltje was nog niet open, dus alles zag er nog zo mooi en fris en fruitig
uit! Waar ik het over heb? Ok, even een kleine shout out: Be.So.Different in de
Pannenkoekstraat in Rotterdam! Niet helemaal bij mij om de hoek, maar ze hebben
zulke leuke dingetjes! Shoes, bloesjes, jurkjes en die Habiba tassen! Wauw! Ik
overdrijf echt niet, het scheelde weinig of ik begon spontaan te kwijlen.
Heel
groot is het niet, maar dat maakt helemaal niets uit, je vindt er vanalles.
Het
openingsweekend is van 10 t/m 12 mei en je kunt er ook zo'n mooie Habiba tas
winnen. Ideaal als je nog geen moederdag cadeau hebt;-).
Maar
anyhow, so far I'm doing good met mijn missie anno 2013. Ik heb mij van de week
zonder blikken of blozen tijdens de mid Season Sale in de stad gewaagd. En ik
had geen last van spontane gaten in mijn handpalmen of een portemonnee die
wilde wegrennen. Yay me! Dat 12-stappenprogramma is dus helemaal niet nodig
voor mij! I so rule! Ik ben echt trots op mijzelf.
Ok, ik
weet het, ik ben er nog lang niet, maar ik ben natuurlijk van plan om op zeer
korte termijn die miljoen te winnen. En dan maakt het natuurlijk allemaal niets
meer uit.
Haha,
yeah.
A dream
is a wish the heart makes.
- Cinderella (1950)
Niets mis
met dromen, toch? We gaan gewoon verder met mijn goede voornemen(finally one
that sticks!)
I'll keep
you posted.
Jazz.
27 april 2013
Single ladies!
Nee, ik ben geen Austin Powers fan, maar ik ben naar HET concert van het jaar geweest. Die show waar een tweede show voor moest komen en ook die was binnen 15 minuten uitverkocht!
Ja, ik was samen met mijn partner in crime een van de gelukkigen die heeft mogen genieten van de Mrs. Carter world tour hier in Nederland! Voor de enkelen die onder een steen hebben geleefd de afgelopen periode: ik heb het over Beyoncé.
En als je het hebt gezien is er maar 1 passende uitdrukking voor: Yeah baby!
Waaaauuuwwww, wat een showvrouw is zij zeg!
Ik moet toegeven dat ik alle heisa om haar persona altijd een beetje overtrokken vond. Okee, toegegeven ze is goed, maar ik vond dat Destiny's Child niet alleen uit haar bestond, ik was juist fan van Kelly. Dus alle drama omtrent Queen B ( heette Lil Kim niet zo?) vond ik een beetje overtrokken.
Tot zij solo ging. Op de cover van Dangerously in love vond ik haar stoer. I loved her hair color, dus besloot ik mijn haar dezelfde kleur te verfen. Ja, door haar heb ik mij voor het eerst in mijn leven mijn haar geverfd. En ik heb het geweten. Ik ging voor chocolade bruin, maar omdat ik het in de tropen liet doen, eindigde mijn haar ergens richting rood. Top. Terug in het koude Nederland werd mijn rode coupe mysterieus omgetoverd in een soort van hazelnoot bruin. Nogmaals: top. Dus ik was gauw genezen van de idolization.
Maar goed, back to Beyoncé. Mijn vriendinnetje was ruim een uur voor de voorverkoop van start ging al aan het vechten om een plekje in de wachtrij.. Op de website.. Ikzelf kon helaas niet meevechten, dus ik hield hooggespannen mijn telefoon in de gaten voor het verlossende text berichtje. De tijd verstreek en ik kreeg maar niets binnen. Ik begon al te denken dat het aan mijn telefoon lag, want het duurde mij echt iets (véél) te lang. Mijn collega's werden al gek van mij omdat ik wel heel nerveus deed, iets wat totaal niet bij mij past.
En ja hoor, daar was dan eindelijk HET berichtje. Het enige wat ik kreeg was 'JAAAAAAAAAA!!!!!'. Says enough natuurlijk, dus toen werd ik heerlijk onuitstaanbaar voor mijn collega's, een character trade die wél bij mij past! Ik kon wel springen en dansjes doen, zo blij was ik! Want Beyoncé live zien.. Je kunt zeggen wat je wilt, maar haar shows zijn ge-wel-dig! Helaas viste een collegaatje net achter het Beyoncé-net, dus voor haar was mijn blijheid dubbel zo zuur. Maar sorry, me was happy!
Dus thuis ging de volume knop op 10 en ging Single Ladies op repeat. Ik heb de dansjes van Kurt uit Glee en John Williams herhaaldelijk bestudeerd, gosh they move well!
Voor degene die het hebben gemist, hieronder beide performances:
Glee, Kurt - Single ladies
John Williams performing Single ladies
In de week voor het concert konden we het alleen maar over het concert hebben met, of course, dé vraag what to wear?
Maar ik zou mijzelf niet zijn als er niet een dreigend hoopje roet om de hoekje loerde: ik werd erg verkouden. Bij mij is dat helaas geen kleine schattige snotneus, maar een extreem lamlendig gevoel met alles dat pijn doet en de waterkoker die overuren draait. En dat 2 dagen voor dé dag! You gotta be kidding me! En het is pas de 10e x dat ik ziek werd in 1 jaar tijd, why now?!
Eerlijk; al had ik 40 graden koorts gehad, ik was alsnog gegaan! Maar gelukkig heeft moeders goed voor mij gezorgd en was ik redelijk opgelapt toen het tijd voor het concert was. Mijn keel was niet helemaal topfit, maar ik denk niet echt dat het verschil maakt in mijn zangkwaliteiten.
Dus toen Mrs. Carter het podium opstapte ging ik net zo hard gillen als die 14 jarige meiden naast me. Who cares?! De hele show hebben we staan zingen, dansen en gillen als een stel pubers, but how I loved it! Een SUPER concert was het! En toen ze -finally- Single ladies begon te zingen, was voor mij het plaatje compleet. Ik heb ter plekke het dansje uitgevoerd. Dat hoort gewoon!
Dus toen eindelijk de lichten aangingen en het tijd was om huiswaarts te keren bleef ik in de magic en ben ik heeel tevreden mijn bedje ingestapt!
All the single ladies, all the single ladies.....
Tijd om het volgende concert te plannen!
Ja, ik was samen met mijn partner in crime een van de gelukkigen die heeft mogen genieten van de Mrs. Carter world tour hier in Nederland! Voor de enkelen die onder een steen hebben geleefd de afgelopen periode: ik heb het over Beyoncé.
En als je het hebt gezien is er maar 1 passende uitdrukking voor: Yeah baby!
Waaaauuuwwww, wat een showvrouw is zij zeg!
Ik moet toegeven dat ik alle heisa om haar persona altijd een beetje overtrokken vond. Okee, toegegeven ze is goed, maar ik vond dat Destiny's Child niet alleen uit haar bestond, ik was juist fan van Kelly. Dus alle drama omtrent Queen B ( heette Lil Kim niet zo?) vond ik een beetje overtrokken.
I got gloss on my lips, a man on my hips
Got me tighter than my Dereon jeans
Acting up, drink in my cup
I can care less what you think
I need no permission, did I mention
Don’t pay him any attention
Cuz you had your turn
But now you gonna learn
What it really feels like to miss me
- Beyonce, Single ladies (2008)
Tot zij solo ging. Op de cover van Dangerously in love vond ik haar stoer. I loved her hair color, dus besloot ik mijn haar dezelfde kleur te verfen. Ja, door haar heb ik mij voor het eerst in mijn leven mijn haar geverfd. En ik heb het geweten. Ik ging voor chocolade bruin, maar omdat ik het in de tropen liet doen, eindigde mijn haar ergens richting rood. Top. Terug in het koude Nederland werd mijn rode coupe mysterieus omgetoverd in een soort van hazelnoot bruin. Nogmaals: top. Dus ik was gauw genezen van de idolization.
Maar goed, back to Beyoncé. Mijn vriendinnetje was ruim een uur voor de voorverkoop van start ging al aan het vechten om een plekje in de wachtrij.. Op de website.. Ikzelf kon helaas niet meevechten, dus ik hield hooggespannen mijn telefoon in de gaten voor het verlossende text berichtje. De tijd verstreek en ik kreeg maar niets binnen. Ik begon al te denken dat het aan mijn telefoon lag, want het duurde mij echt iets (véél) te lang. Mijn collega's werden al gek van mij omdat ik wel heel nerveus deed, iets wat totaal niet bij mij past.
En ja hoor, daar was dan eindelijk HET berichtje. Het enige wat ik kreeg was 'JAAAAAAAAAA!!!!!'. Says enough natuurlijk, dus toen werd ik heerlijk onuitstaanbaar voor mijn collega's, een character trade die wél bij mij past! Ik kon wel springen en dansjes doen, zo blij was ik! Want Beyoncé live zien.. Je kunt zeggen wat je wilt, maar haar shows zijn ge-wel-dig! Helaas viste een collegaatje net achter het Beyoncé-net, dus voor haar was mijn blijheid dubbel zo zuur. Maar sorry, me was happy!
Dus thuis ging de volume knop op 10 en ging Single Ladies op repeat. Ik heb de dansjes van Kurt uit Glee en John Williams herhaaldelijk bestudeerd, gosh they move well!
Voor degene die het hebben gemist, hieronder beide performances:
Glee, Kurt - Single ladies
John Williams performing Single ladies
In de week voor het concert konden we het alleen maar over het concert hebben met, of course, dé vraag what to wear?
Maar ik zou mijzelf niet zijn als er niet een dreigend hoopje roet om de hoekje loerde: ik werd erg verkouden. Bij mij is dat helaas geen kleine schattige snotneus, maar een extreem lamlendig gevoel met alles dat pijn doet en de waterkoker die overuren draait. En dat 2 dagen voor dé dag! You gotta be kidding me! En het is pas de 10e x dat ik ziek werd in 1 jaar tijd, why now?!
Eerlijk; al had ik 40 graden koorts gehad, ik was alsnog gegaan! Maar gelukkig heeft moeders goed voor mij gezorgd en was ik redelijk opgelapt toen het tijd voor het concert was. Mijn keel was niet helemaal topfit, maar ik denk niet echt dat het verschil maakt in mijn zangkwaliteiten.
I want to say I lived each day, until I died,
And know that I meant something in, somebody’s life,
The hearts I have touched, will be the proof that I leave,
That I made a difference, and this world will see.
I was here,
I lived, I loved,
I was here,
I did, I’ve done everything that I wanted,
And it was more than I thought it would be,
I will leave my mark so everyone will know.
- Beyonce, I was here (2011)
Dus toen Mrs. Carter het podium opstapte ging ik net zo hard gillen als die 14 jarige meiden naast me. Who cares?! De hele show hebben we staan zingen, dansen en gillen als een stel pubers, but how I loved it! Een SUPER concert was het! En toen ze -finally- Single ladies begon te zingen, was voor mij het plaatje compleet. Ik heb ter plekke het dansje uitgevoerd. Dat hoort gewoon!
Dus toen eindelijk de lichten aangingen en het tijd was om huiswaarts te keren bleef ik in de magic en ben ik heeel tevreden mijn bedje ingestapt!
All the single ladies, all the single ladies.....
Tijd om het volgende concert te plannen!
19 april 2013
Once upon a time in a faraway land...
There was...... ME! :-)
Een van
mijn favo regisseurs is Quentin Tarantino. You love him or you hate him, maar
Pulp fiction is echt my fav movie of all times. Al ben ik eerlijk gezegd geen
fan van al zijn films. Ik kan Kill Bill nog steeds niet echt waarderen. Waarom?
Geen idee, I just don't. Maar laatst heb ik zijn latest creation gezien: Django
unchained. Ik werd nog voor de première al gedrilld om die film te gaan zien.
Na enkele detours (oa "Verliefd op Ibiza", don't ask) ben ik dan toch in de
juiste zaal beland. En wat voor een film is dat zeg! Sommige scenes zijn echt
té bruut voor mijn tere zieltje maar ik was echt onder de indruk van deze film.
Ik denk wel dat Heinz een topjaar qua ketchupverkoop heeft gedraaid met al het
nepbloed dat om je oren spat, maar ikzelf vond het niet storend. En ondanks het
zware onderwerp is het Mr. Tarantino gelukt om de zaal met een aantal goede
grappen plat te krijgen. Yep, deze film komt ook in mijn favo-films-lijstje te
staan.
Ik hou
van films! Van allerlei films; klassiekers, actie, Disney, artsy, soms
drama...you name it en ik kijk het. Behalve kostuumdrama's en horror. Dat trek
ik echt niet. I've tried, ik heb er zelfs een overly expensive bioskaartje voor
neergeteld, maar in the end heb ik bij 'The eye' alleen de openingcredits
gezien. Daarna vond ik de binnenkant van mijn tubesjaal wel bijster
interessant. Sterker nog: toen ik klein was heb ik een scene van Jaws gezien en
durfde ik daarna zulke films niet meer te zien. Op mijn 16e besloot ik weer een
poging te wagen met The blair witch project. Again: mission failed, na de film
heeft mijn toenmalige vriendje ruim twee uur verplicht met mij aan de telefoon
gehangen, omdat ik niet durfde te slapen. De reden? ik had een vaas met gedroogde
bloemen op een krukje in de hoek van mijn kamer staan en in het donker kon ik
mij heel goed voorstellen dat de Blair Witch daarin verborgen zat. Right.
Horror is dus echt NIET aan mij besteed. En kostuumdrama's vind ik gewoon saai.
Een beetje stoffig doen in jurken die boven way too tight zitten en aan de
onderkant doen denken aan een gemiddeld vliegdekschip... Charming, maar niet
mijn ding. Al vind ik Pirates of the Caribbean epic (zoals alles waar Johnny
Depp in zit), maar dat telt volgens mij niet echt als kostuumdrama, vind ik.
Gentlemen, you had my curiosity. But now you have my attention.
- Calvin Candie, Django Unchained
2012
Wat wel
mijn interesse wekt, zijn de actiefilms: zowel de superhero movies van nu als
de te foute films van de actiehelden van begin jaren '90. Allereerst vind ik
het prachtig om te zien hoe de oude mannen a la Bruce Willis, Jean-Claude van
Damme en Sylvester Stallone nog steeds semi hun mannetje staan (ondersteund
door een emmer botox) in the Expendables. Voor mij worden hun films nooit saai.
Al schrok ik wel van hoe ze eruit zien... Zowel zorgwekkend, afschrikwekkend
als fascinerend. Zij zijn echt het resultaat van plastic surgery en botox gone
all wrong. Op het moment dat Jean-Claude in The expendables 2 zijn zonnenbril
afdeed, hield ik overduidelijk hoorbaar mijn adem in. Shoot, the man looks
terrible! Of het nou de stand van zijn ogen was, de positie waarin zij stonden
of dat ze gewoon op de verkeerde plek hingen weet ik niet. Er klopte gewoon
iets niet.
Vroeger
keek ik altijd zulke actiefilms met mijn vader. Ik ken inmiddels de meeste
films van Steven Segal en heb een tijdje echt gedacht dat de beste man kon
acteren! En toen ik 5 minuten later weer bij zinnen was, was dat ook over..
Van de
week heb ik 'A good day to die hard' gezien. Ik ben fan van Bruce, maar die
film... Na deel 4 was het echt wel genoeg ge-Yippie-ka-yay.. En ik ben fan! Ik
vond die film dus niet echt ergens opslaan... Too bad Mr. Willis..
En as for
the recent superhero movies: die mannen! Robert Downey, Jeremy Renner, Chris
Evans, Christian Bale, Chris Hemsworth... Do I even need to continue?! I think
not.. Maar voor de heren onder ons: los daarvan zijn de films gewoon leuk.
Goede special effects, niet zoals de remakes van 25 jaar geleden waarin je
Captain America in zn rode onderbroek aan een plastic draad door het beeld ziet
'zweven' en zelfs ik als een non comic connaisseur kan ze zeker waarderen. De
vrouwen spelen ook een goede rol, maar stiekem zie ik een rol voor Super Jazz
weggelegd in The Avengers, als de heldhaftige chick die minimaal net zo stoer
is als alle men of steel in die film bij elkaar. Met normale kleding aan; geen
strak leren pak waar je in zweet of een outfit dat voor een lingerie setje kan
doorgaan, gewoon jeans and a tshirt..
Vorig
jaar kon ik in beide genres mijn hartje ophalen en dit jaar staat er met Iron
man 3 ook het nodige te verwachten. Yay! Me happy!
Steve Rogers/Captain America: Big
man in a suit of armour.
Take that off, what are you?
Tony Stark/Iron Man: Genius,
billionaire, playboy, philanthropist.
- The Avengers
2012
Een van
mijn favo regisseurs is Quentin Tarantino. You love him or you hate him, maar
Pulp fiction is echt my fav movie of all times. Al ben ik eerlijk gezegd geen
fan van al zijn films. Ik kan Kill Bill nog steeds niet echt waarderen. Waarom?
Geen idee, I just don't. Maar laatst heb ik zijn latest creation gezien: Django
unchained. Ik werd nog voor de première al gedrilld om die film te gaan zien.
Na enkele detours (oa "Verliefd op Ibiza", don't ask) ben ik dan toch in de
juiste zaal beland. En wat voor een film is dat zeg! Sommige scenes zijn echt
té bruut voor mijn tere zieltje maar ik was echt onder de indruk van deze film.
Ik denk wel dat Heinz een topjaar qua ketchupverkoop heeft gedraaid met al het
nepbloed dat om je oren spat, maar ikzelf vond het niet storend. En ondanks het
zware onderwerp is het Mr. Tarantino gelukt om de zaal met een aantal goede
grappen plat te krijgen. Yep, deze film komt ook in mijn favo-films-lijstje te
staan.
Mijn
grootste zwakte in de movie business zijn de musicals en singalongs... Grease,
Dirty Dancing, Flashdance en of course Sister act. Both of them. I am a huge
sucker voor die easy meezing films. Zoals bekend ben ik niet gezegend met en
engelenstem, maar zoals gewoonlijk boeit me dat totaal niet en zing ik echt uit
volle borst mee met Summer nights, including the high notes. Mijn buren zijn
ongetwijfeld zo blij met mij... Oh ja, en Dream girls ook!! Of course, in my
fantasy I am Effie, maar alleen om haar stem hoor!
Which
brings me to my other 'sin' en ern andere black powerful woman: Madea. Ik heb
seriously no clue hoe Tyler Perry erop is gekomen, but she rocks! Elke bad mood
weet zij bij mij weer op te vrolijken en zij heeft mij 'grit ball' geleerd.
Iets wat ik vind dat elke vrouw hoort te weten. So men, beware! That old woman
has some mean old tricks up her sleeve! Gosh, I love her..
Gelukkig
heb ik een Pathe pas, anders was ik allang failliet door alle films die ik wil
zien. Ik ben geen expert in het downloaden van films, dus ik ga nog gewoon
braaf naar die grote zaal om een filmpje te kijken. Daar draait het voor mij
niet alleen om de film, ook om de popcorn (zout please) en Cherry Coke. En het
bombastische geluid. The whole experience eigenlijk. I just love it. Al heb ik
wel een buddy nodig om films te gaan kijken hoor, ik ben nog niet zover dat ik
alleen de bios instap. We'll get there.. Nu maar even kijken welke film we nu
gaan kijken.. Een leuke Disney film is altijd leuk...
Als jong meisje droom je altijd van je prins op het witte paard en "happily ever after", etc. Tot je erachter komt dat kikkers kussen totaal geen zin heeft, ze blijven toch echt een kikker en willen niet veranderen.
A dream is a wish your heart makes
when you're fast asleep.
In dreams you will lose your
heartaches. Whatever you wish for, you keep.
Have faith in your dreams, and
someday, your rainbow will come smiling through.
No matter how your heart is
grieving, if you keep on believing, the dream that you wish will come true.
- Cinderella, 1950
Tsjah,
dan houden we het maar bij de mooie sprookjes…
Jazz.
Jazz.
6 maart 2013
My loved ones!
Friends. I don't have a lot of them. But the ones I do have, are true.
- Jazz
Definitie:
De persoonlijke band tussen mensen die elkaar leuk vinden en vertrouwen.
Iedereen heeft ze. Je komt er soms lastig aan, maar des te makkelijker er weer vanaf. Niemand kan precies definieren wat het is, maar iedereen weet waar het om gaat: vriendschap.
Je kunt veel of weinig vrienden hebben, maar het gaat in dit geval om de kwaliteit en niet om de kwantiteit.
Wanneer je jong bent is het leuk om veel vriendjes en vriendinnetjes te hebben, want dan heb je altijd iemand om mee te spelen.
Wanneer je in de pubertijd raakt, is het stoer om veel vrienden te hebben, maar vaak gaan die vriendschappen niet veel dieper dan 's avonds op het plaatselijke schoolplein rondhangen en gezamenlijk niet de beste keuzes in jullie levens maken.
Wanneer je nog iets ouder wordt, vallen veel vriendschappen weg en merk je dat alleen de kern overblijft. Die drie of vier personen waar je eigenlijk met geen mogelijkheid vanaf komt. Die al je eten opeten en je midden in de nacht opbellen. The good friends. Je wilt ook niet van ze af, dus dat ze je deur platlopen, je favo jurkje lenen en er mogelijk ook nog beter in uitzien, dat kun je van hen wel hebben.
It's the friends you can call up at 4 a.m. that matter.
- Marlene Dietrich
Op alle sociale media heb je vaak meer dan 100, soms zelfs 300 vrienden. Of het allemaal echte vrienden zijn? You wish. Of niet. Dan zou je het heel erg druk hebben, maar ik ben heel blij met de real-life friends die ik heb. Sterker nog, ik ben in de 'de-friend' fase gekomen. Al die fake a** friends (pardon my French) statussen liken en overal berichtjes achterlaten, leuk, maar heb je in het echt niet veel aan. Dus was het bij mij tijd voor een grote schoonmaak.
Bijna dagelijks kom je wel nieuwe mensen tegen. Vaak kan er een vriendelijk praatje vanaf, of niet. Soms zie je elkaar vaker en klikt het. Of niet. Maar soms, soms is er dat bepaalde 'iets'. Niet de X-factor of die spark bij verliefdheid, maar het is 'iets' waarvan je eigenlijk wel weet dat het goed zit. You just know. You just found a friend. En vaak ontstaat die connectie door de grootste onzin, maar dat maakt het leuk!
Na verloop van tijd kom je er pas achter wat de vriendschap waard is. Een blik die meer dan 1000 woorden zegt en ook nog eens wordt begrepen. Veel mensen denken het te hebben, maar een paar mensen hebben die connectie echt. Ik heb zoveel geluk dat ik het met twee vriendinnen heb. My Diva's. Een blik van mij of hen is voldoende om in een schaterlach uit te barsten of tot in detail te begrijpen wat de ander nou bedoelt. Heel handig in gezelschap!
Vaak heeft iedereen zijn eigen, onnavolgbare manier van omgaan met vrienden. Tegenwoordig gaat het vaak gepaard met scheldwoorden als koosnaampjes of zoveel sarcasme dat je niet meer weet of het vrienden of vijanden zijn. Gelukkig ga ik op een iets meer gangbare manier om met mijn vriendinnen, maar er wordt wel een hoop sarcasme gebruikt. I love it. Ik denk ook geregeld dat, als wij een dagje worden gefilmd, dat we echt geschikt voor een mental institution worden verklaard. Een hoop gegiechel en gedoe, en nog meer gebabbel over schoenen, mannen en te bezoeken concerten/ feesten/ winkels/ landen. Wij hebben altijd wel wat te bespreken, maar wij zijn altijd eerlijk tegen elkaar. Dat is DE regel. Soms lijken we zelfs tot op het botte af tegen elkaar, maar we can handle it. We're big girls. In winkels worden een vriendinnetje en ik geregeld met grote verbaasde ogen aangekeken, puur omdat we heel eerlijk onze mening geven of een outfit staat of niet. Tjah, en voor sommige vrouwen klinkt het heel hard als er wordt gezegd dat je op een plank lijkt, of geen kont in die broek hebt, of op een oma lijkt. Ik heb liever eerlijkheid in de paskamer dan dat ik voor schut loop op straat! Bij vriendinnen moet dat gewoon kunnen, vind ik.
Voor mij is dat ook de gouden regel. Honesty is key. Op vrienden en vriendinnen moet je kunnen vertrouwen in goede en slechte tijden en dan heb je zeker geen vervelende achter-de-rug-om acties van ze nodig. Wanneer je daar achter komt, is het voor mij gauw einde verhaal. Ik sta redelijk bekend om mijn botheid, dus bij sommige mensen kan ik nogal onaardig overkomen. Gelukkig kunnen mijn vriendjes en vriendinnetjes dat bij mij juist waarderen, omdat ze weten waar ze aan toe zijn. Hetzelfde verwacht ik van hen. If there's no honesty, what's left!? Dan kan het wel heel gezellig zijn, maar als je dan niet eens zeker weet of het oprecht is… Dat is niets voor mij.
Ik vind het ook belangrijk dat je er voor elkaar bent in goede en slechte tijden. Je kent wel van die mensen, die ineens om de hoek komen kijken wanneer er drama is (ramptoeristen), of juist ineens onbereikbaar zijn wanneer zij een uithuil-schouder moeten aanbieden. Ik denk wel dat ik er altijd ben voor de mensen om wie ik geef, dan kun je alleen maar hopen dat zij er ook zo voor jou zijn. Niets is naarder dan je slecht voelen in een situatie en niemand tot wie jij je kan wenden.
Naast een schoenencollectie heb ik, denk ik, ook een vriendencollectie, als ik het zo mag noemen. Voor elk wat wils, voor elke gelegenheid de juiste buddy. Uitgaan, mannen issues, sporten, make up, mode, deep conversations, klagen, verhuizen, klusjes in huis of gewoon lekkere onzin uitkramen. Een beetje zoals die spelletjes vroeger; Gotta catch 'em all! En voor al het andere plus een beetje meer heb ik mijn "honing". Tot voor kort werkte ik met haar samen, dus was de ellende nog groter. Door mijn vertrek hebben wij afscheid van elkaar moeten nemen. Ook wel zo gezond gezien wij op een gegeven moment bijna alles samen deden en bespraken; werken, uitgaan, the occasional sushi date, men, work, outfits, concerts, parties, road trips… Hartstikke gezellig hoor, daar niet van. Maar met andere vriendjes en vriendinnetjes is het net zo gezellig, hoor! En vooral as long as there is food, I am happy!
Natuurlijk gaat er ook een shout out naar mijn lieve familie( in-laws included). Sinds ik deze blog ben begonnen is er vaak gesproken over hoe ik ze in mijn stories neerzet. Natuurlijk hebben we gekke en rare dingen meegemaakt, maar zeker niets ten nadele van hen hoor! Ik ben hartstikke dol op ze, crazyness and all! Daarom is het ook mijn familie:).
Ik vind ook dat we wel vaker aan onze naasten mogen tonen hoezeer wij ze waarderen. Daar hebben we toch geen cheesy Valentine's day voor nodig( al word ik niet blij als ik op deze dag word overgeslagen)?!
Dus bij deze: I LOVE YOU GUYS!!
Okay, enough with the mushy stuff...
Jazz.
17 februari 2013
Shop much?!
De
uitverkoop en mega sales zijn weer in volle
gang.
Dus.. De pinpas blijft thuis, ik mag alleen boodschappen en de noodzakelijke artikelen halen, verder niets! No dinners, take out of sushi extravaganzas… Lord have mercy on my sweet soul!
To be continued…
Kortingen tot wel 50% of zelfs tot 70%!
Voor een
vrouw die echt mega veel van shoppen houdt, is dit nu een gigantische
uitdaging. It's all so tempting! Al die felle kleurtjes, mooie aanbiedingen en
lokkertjes beginnen langzaam hun grip op mij te krijgen. Ik voel me echt een
klein meisje in een snoepwinkel; Oooh!! Pretty!!
NO!
Must...
Be... Strong…
Zeker als
ik mooie schoenen in de aanbieding zie, krijg ik een moment of weakness. Want
natuurlijk zijn die 54 paar schoenen ( jep, we zijn de 50 weer gepasseerd) niet
genoeg! Ik heb nog paarse pumps nodig, en nachtblauwe peeptoes, lichtgrijze
Jordans, zwarte platte laarsjes, turquoizen sandaaltjes.... En natuurlijk
blijft het niet bij de shoes.. Mijn kledingkast is nog lang niet vol genoeg. Er
is nog voldoende ruimte op de vloer. Of bovenop de kast. En er is vast nog wel
ruimte bij mijn moeder die ik kan vullen. En tassen, riemen, jasjes,
zonnebrillen.. En sinds kort vind ik hoedjes ook leuk!
You know that thing when you see someone cute and he smiles
and your heart kind of goes like warm butter sliding down hot toast?
Well that's what it's like when I see a store. Only it's better.
- Rebecca Bloomwood, Confessions of a shopaholic (2009)
In de
stad loop ik maar snel door. Ik probeer tijdens de sales de stad te vermijden.
Alle winkels, behalve de supermarkt zijn voor mij off limits. Ik heb nog niet genoeg wilskracht om een to-die-for
paar heels of sneakers te laten staan, dus als een doorgewinterde en
herstellende ex-junk probeer ik de verleiding zoveel mogelijk uit de weg te
gaan. Er bestaan zelfs hulpgroepen voor shopverslaafden, maar ik durf wel te
zeggen dat ik nog niet zover heen ben. It's all in the will power… Mocht het
zover komen dat ik diep in de schulden terecht kom vanwege mijn uitgaven
patroon, dan zal ik mij zeker aanmelden! Twaalf-stappen-plannen, buddies,
sponsors, you name it. Dan zal ik er echt ALLES aan doen om van mijn addiction
af te komen! Zolang ik die dingen op Tell Sell niet ge-wel-dig vind, I'm
cool...
Tijdens
de feestdagen kon ik natuurlijk niet anders dan de stad in te gaan. Ik heb
geprobeerd om zoveel mogelijk online te kopen, maar helaas moest ik wel de stad
in. En ik heb het geweten. Al die mooie kleurtjes en kleding en lokkertjes en
glitz en glam en….. Juist. Ik moest met een slabbetje rondlopen, zoveel kwijlde
ik. Ik had mijzelf de missie gesteld om op zijn minst een smashing X-mass
outfit the scoren, ondanks mijn Gringe attitude. Ik heb gezocht en gezocht, tot
ik dat jurkje had gevonden. En ik liep met oogkleppen op en mijn tunnelvisie
aan. En zodra ik dat jurkje had ben ik echt als een malle de stad uit gerend.
Gerend, ja. Echt.
When I shop, the world gets better,
and the world is better, but then it's not, and I need to do it again.
- Rebecca Bloomwood, Confessions of a shopaholic (2009)
Nu heb ik
mij het doel gesteld om niet meer te kopen dan nodig. Heel lastig, omdat ik
vind dat ik van alles nodig heb. Maar nu moet ik bij mijzelf dus te rade gaan of
ik het echt ECHT nodig heb. Maar gelukkig heb ik nu een stok achter de deur: ik
ga voor mijn rijbewijs. Ja, I know, met 25 nog steeds geen rijbewijs.. Maar
daar gaat dit jaar - hopelijk -
verandering in komen. En dan moet ik sparen. Een regelrechte uitdaging.
Dus heb
ik mijzelf voor de uitdaging van de eeuw gesteld: no shopping. Om te sparen.
Juist. Ik zal echt alle support goed kunnen gebruiken. Maar ik ben vastbesloten
het te laten slagen! Het is voor een geweldig doel!
| Allemaal verboden! |
Dus.. De pinpas blijft thuis, ik mag alleen boodschappen en de noodzakelijke artikelen halen, verder niets! No dinners, take out of sushi extravaganzas… Lord have mercy on my sweet soul!
Vanaf nu
gaat mijn pinpas in de kluis ( okee, hij wordt zorgvuldig opgeborgen). Ook zijn
alle online shop sites ten strengste verboden en moet ik mijzelf behoeden for
any sign of weakness.
I CAN DO
THIS!
To be continued…
Jazz.
8 februari 2013
Work it! Work out!
BAM!!!
Ik heb de eerste stap richting goede dingen in 2013 gezet. Ik ben gaan sporten. Voor het eerst in forever. Ik heb er ook de nodige reacties op gekregen. Jazz en sporten is ongeveer hetzelfde als varkens die kunnen vliegen.
Zoals ik in mijn blog "Dikke kont" heb beschreven ben ik gezegend met een goede bouw, zelfs als ik alles eet. Daarom vond ik het nooit echt nodig om te gaan sporten. Toen ik klein was heb ik jarenlang gedanst en het verplichte schoolzwemmen gedaan. Ik heb zelfs een blauwe maandag aan judo gedaan en op een extreem gevoelig paard gezeten( paarden zijn echt NIET mijn ding), maar na mijn 13e heb ik niet bijster veel aan lichamelijke beweging gedaan. En dat vond ik ook helemaal niet nodig. Ik was sowieso liever lui dan moe.
Nu ik de 25 ben gepasseerd merk ik dat ik bewuster over mijn lichaam begin na te denken. They say your body is your temple. Daar geloof ik ook weer niet per se in, maar met mijn foodfestijnen moet ik toch wat gaan doen. Dat heeft niks met het uiterlijk te maken( nou ja, toch een beetje), maar met mijn gezondheid. Ik heb een conditie van niks en voor een gezonde 25jarige meid moet ik mij schamen. Zelfs mijn oma van bijna 98 is in betere conditie dan ik!
| Work it! W |
Blijkbaar was mijn zus het daar volledig mee eens want zij heeft mij zomaar opgegeven voor groepslessen bij haar sportschool. Let op het meervoud: Lessen. Dus niet een, nee vijf achter elkaar. Okee, ze worden wel verkort tot een half uur, maar het zijn er wel vijf! Achter elkaar!
Toen ze het mij vertelde zei ik natuurlijk heel stoer dat ik dat wel even deed. Tot ik echt mn bed uit moest. Gelukkig had ik nog ergens in mijn kast sportkleding liggen en afgelopen zomer wilde ik ineens hardlopen, dus ook sportschoenen had ik. Outfit: check.
Daar aangekomen bleek dat we met een combi les van BBB en Fat attack zouden beginnen. Innocent as I am dacht ik: okee, leuk! Ik heb nooit geweten dat een half uur zo lang kan duren. De eerste les werd door een soort van drill instructor gegeven en toen ik dacht dat het halve uur er inmiddels op zat, zei meneer de Drill Instructor: "dit was de warming up, nu gaan we echt aan de slag". Say what?! Natuurlijk laat ik mij toch echt niet uit het veld slaan, ik bijt veel harder dan hij! Doorzettingsvermogen: check.
Tegen het eind van het halve uur brandden er spieren waarvan ik geen idee had dat ze uberhaupt bestonden. Shoot me, shoot me now! Een blik opzij vertelde mij dat zuslief er net zoveel moeite mee had. Thank god, it's not just me. Toen de les er eindelijk op zat wilden we enthousiast weg lopen, alleen mijn spieren besloten niet meer mee te werken. Het leek wel of ik weer spaghetti benen had.
En dan begint de volgende les: Sh'BAM. Voor de niet-sportschoolgaanders onder ons die niet weten wat het is: een soort van reggeaton, maar dan in work out vorm. Dus de bedoeling was dat we daar een partijtje met onze kont ging schudden en exotische danspasjes uitvoerden. Alleen werkten de spieren, zoals gezegd, niet meer mee en was onze instructrice een "gevalletje apart". Ze zat vooral heel erg in haar eigen wereldje. Volgens mij leken wij voor outsiders echt een zooitje spasten bij elkaar die een poging deden onze "inner star" te laten shinen. Right...
Na deze les had ik weer controle over mijn spieren en besloot ik een lesje Body combat te volgen. Who knew kicking and punching could be so much fun?! Dat vond ik echt een heerlijk lesje en ik hield het ook met redelijk wat gemak uit. Ik voelde me helemaal in mijn element met mijn ge-wel-dige vechthouding! Als ik niet oplette, zat mijn kin na een tijdje halverwege mijn navel, maar dat doet er niet toe! Na die les wist ik hoe Rocky zich moest voelen daar bovenaan die trap. De muziek dacht ik er voor het gemak maar even bij om het plaatje compleet te maken.
Het lesje Bodypump heb ik maar uitgezeten want rondhobbelen met gewichten is niet echt iets voor mij. Goede kans dat ik dan mijzelf, de vloer of een mede sporter sloop. Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben, dus bleef ik maar braaf aan de kant zitten. Het zag er echt indrukwekkend uit al dat gesleep met gesjouw met barbells, respect aan degenen die dat zo maar even doen hoor!
Hierna was er nóg een heerlijke schop- en slales; Fight X. And the best about this one is dat ik bokshandschoenen aan had en mijn zus de stootkussens moest vasthouden. Oh, how I loved it.. Alle opgebouwde frustraties van de afgelopen 25 jaar kwamen er uit! BAM! Na een kwartiertje was het haar beurt en het werd mijn pijnlijk duidelijk dat zij ook een aantal frustraties had! Grapje hoor, het was echt een ontzettend leuke les en niemand is gewond geraakt. Alleen die handschoenen stonken een beetje naar zweet. Ok, ze stonken heel erg naar zweet en ze waren ook een beetje klam. Maar dat schoppen en slaan is echt awesome! Het was wel pittig en wij 'zachtaardige en gevoelig' dames zijn zulk bruut geweld niet gewend. Maar man, daar zou ik echt zo aan kunnen wennen! In de sportschool wel te verstaan. Slechte werkdag? Schop het eruit! Irritant vriendje (m/v)? Sla het van je af! PMS/nergens zin in/ niet de juiste schoenen gevonden/gewoon vrouw zijn en boos worden om niks? Hoppa! Jep, I think I found my favorite work out..
Alsof we nog niet genoeg afgemat waren besloten we ook een lesje Zumba te volgen. Mijn zus doet dit vaker, ik had het alleen op Tell Sell gezien. Nou, die mensen van Tell Sel zijn leugenaars! Het is helemaal niet zo easy-peasy als het op tv lijkt! De dansjes vind ik helemaal leuk, maar wat een work out is het! Ik heb mij er echt op verkeken. Alle respect aan de Zumba lerares, want in no time zweet je aan alle kanten! Het aller prachtigste is dat de les deels werd gegeven door een imposante heer van
Needless to say dat ik na die ochtend echt helemaal total loss was, ik heb ook weinig anders gedaan dan op de bank liggen met the occasional nap tussendoor. Maar ik heb me wel direct ingeschreven bij de sportschool! We gaan het volhouden!
Conditie: working on it..
Jazz.
Abonneren op:
Posts (Atom)


